Free - Blue October

I was always alone,

In a world,

Just the universe and me.

Never uttered a word,

If I’d thought out loud

Then the message is…

Now I know where I’m going to,

I’m fading fast, it never lasted, see.

Now I know what I’m going through,

Monumental chains, refute to let me…

Free,

And I knew this day would come.

Free,

At it’s end before it’s begun.

How I wish I had known,

All the roads,

That I travelled endlessly,

Wouldn’t lead me to «Rome»,

But through dusty trails

And deserted towns.

I don’t know where I’m going to,

As I breathe the sigh of my finality.

I don’t know what I’m going through,

Is a promise safe as destiny?

Ik was altijd alleen,

In een wereld,

Alleen het universum en ik.

Nooit een woord geuit,

Als ik hardop had gedacht

Dan is de boodschap...

Nu weet ik waar ik heen ga,

Ik vervaag snel, het duurde nooit, zie je.

Nu weet ik wat ik doormaak,

Monumentale kettingen, weerleg om me te laten...

Vrij,

En ik wist dat deze dag zou komen.

Vrij,

Aan het einde voordat het is begonnen.

Wat had ik graag geweten,

Alle wegen,

Dat ik eindeloos heb gereisd,

Zou me niet naar «Rome» leiden,

Maar door stoffige paden

En verlaten steden.

Ik weet niet waar ik heen ga,

Terwijl ik de zucht van mijn finaliteit slaak.

Ik weet niet wat ik doormaak,

Is een belofte veilig als het lot?