Dead Again - Blitzkid

It was a late summer evening

Of flowered simplicity

Two lovers walked down a path

Bound by their mutual anxiety

The breeze was warm and it passed with no threat

Of any of the orange tinged leaves

Two lovers gazes locked inside a season that more than breathed…

It was alive

She’s not coming back, my friend

She’s not coming back, my friend

She’s not coming back, my friend

Bring on the Fall.

She’s Dead Again

That quiet girl that he loved

Followed, always, the clockwise sun

Sun rays, and dandaelion parades

Trumpeted all of her returns

He waded, waiting, wistful, all alone

In the singing grass, the singing grass

Who’s song withered to a brown, deathly moan saying

«She's not coming back.»

She’s not coming back, my friend

She’s not coming back, my friend

She’s not coming back, my friend

Bring on the Fall.

She’s dead again

If that boy ever thaws again

His blue eyes will blacken

If happiness ever returns to him

It’s trust he’ll be lacking

God, stop this icy season

And its hungry branches

Bring on the Fall

Bring on the Fall, again

She’s dead again…

Never got a chance to say to you

All the ways I ever cared for you

Bt now you’re gone and locked inside this tomb

You’re sealed away in fate’s cold and concrete womb

I want to stay here forever

(though your presence, it cuts like a knife)

I want to wrap my arm’s around you

(though your cold skin, it grows cold as ice)

Peaceful one

Laid in peaceful repose

Those eyes held skys

The highest that I’ve known

Your arms do fold so silent 'cross your chest

Give you my life until I catch up with your death

And it cuts like a knife

Cuts like a knife

Cuts like a knife

Cuts like a knife

Het was een nazomeravond

Van gebloemde eenvoud

Twee geliefden liepen een pad af

Gebonden door hun wederzijdse angst

De wind was warm en het ging zonder gevaar voorbij

Van een van de oranje getinte bladeren

Twee geliefden kijken opgesloten in een seizoen dat meer dan ademde...

Het leefde

Ze komt niet terug, mijn vriend

Ze komt niet terug, mijn vriend

Ze komt niet terug, mijn vriend

Laat de herfst maar komen.

Ze is weer dood

Dat stille meisje waar hij van hield

Gevolgd, altijd, de zon met de klok mee

Zonnestralen en paardebloemparades

Overrompelde al haar rendementen

Hij waadde, wachtend, weemoedig, helemaal alleen

In het zingende gras, het zingende gras

Who's song verdorde tot een bruine, dodelijke kreun gezegde

"Ze komt niet terug."

Ze komt niet terug, mijn vriend

Ze komt niet terug, mijn vriend

Ze komt niet terug, mijn vriend

Laat de herfst maar komen.

Ze is weer dood

Als die jongen ooit weer ontdooit?

Zijn blauwe ogen zullen zwart worden

Als het geluk ooit naar hem terugkeert

Het is vertrouwen dat hij zal ontbreken

God, stop dit ijzige seizoen

En zijn hongerige takken

Laat de herfst maar komen

Laat de herfst maar weer komen

Ze is weer dood...

Nooit de kans gehad om tegen je te zeggen

Alle manieren waarop ik ooit voor je heb gezorgd

Maar nu ben je weg en zit je opgesloten in dit graf

Je bent opgesloten in de koude en betonnen baarmoeder van het lot

Ik wil hier voor altijd blijven

(hoewel uw aanwezigheid, het snijdt als een mes)

Ik wil mijn armen om je heen slaan

(hoewel je koude huid, het wordt koud als ijs)

vreedzame

In vredige rust gelegd

Die ogen hielden lucht vast

Het hoogste dat ik ken

Je armen vouwen zo stil 'kruis je borst'

Geef je mijn leven tot ik je dood inhaal

En het snijdt als een mes

Snijdt als een mes

Snijdt als een mes

Snijdt als een mes