Come due bambini - AUDIO 2

E correndo lungo un viale mantenendo la sinistra

corri il rischio di confonderti ed uscire dalla fila

orgogliosa ed invadente batte il fondo della strada

poi spingendosi — frenandosi — l’elastico e' una sfida.

E si punta un obiettivo su qualcuno da inquadrare

con la giusta esposizione in bilico per poi scattare

e per non cadere scivoli…

Siamo due bambini per cominciare

per riscoprirci e per sapere cosa fare dell’amore

pero' lo so quando e' il momento ti diro'

che giusto un cenno ti faro' per ritrovare quel sapore

scusami puoi far finta adesso scusami non sentirmi

Cartelloni che si inseguono a tre metri dalla vista

nell’autunno foglie al vento che si filano a spirale

promontorio due penisole percorro il tuo infinito

nella galleria nell’intimo l’umido buio assale

E l’amore e' sempre un viaggio di conquiste e pentimenti

ma comunque sempre fuochi di vulcani e cuori ardenti

una guerra senza limiti

ma sempre fuochi da un miele soltanto sconfitti

Siamo due bambini per cominciare

per riscoprirci e per sapere cosa fare dell’amore

pero' lo so quando e' il momento ti diro'

che giusto un cenno ti faro' per ritrovare quel sapore

guardami puoi far finta adesso guardami non sentirmi

e poi scusami non far finta adesso ascoltami

puoi sentirmi se solo riscaldi il motore che ho…

Siamo due bambini…

En rennend langs een laan die links aanhoudt

je loopt het risico in de war te raken en de lijn te verlaten

trots en opdringerig slaat het einde van de weg

dan jezelf duwen - jezelf remmen - het elastiek is een uitdaging.

En je richt een doelwit op iemand om in te kaderen

met de juiste belichting in balans om vervolgens te fotograferen

en om te voorkomen dat je valt, glijd je...

Om te beginnen zijn we twee kinderen

om onszelf te herontdekken en om te weten wat we met liefde moeten doen

maar ik weet wanneer de tijd is dat ik het je zal vertellen

Ik zal je een knikje geven om die smaak te vinden

sorry kan je nu doen alsof sorry hoor me niet

Billboards die elkaar drie meter uit het zicht achtervolgen

in de herfst bladeren in de wind die zich in een spiraal verspreiden

voorgebergte twee schiereilanden Ik reis door jouw oneindigheid

in de galerij binnen valt de vochtige duisternis aan

En liefde is altijd een reis van veroveringen en berouw

maar in ieder geval altijd het vuur van vulkanen en vlammende harten

een oorlog zonder grenzen

maar vuurt altijd van een honing die alleen is verslagen

Om te beginnen zijn we twee kinderen

om onszelf te herontdekken en om te weten wat we met liefde moeten doen

maar ik weet wanneer de tijd is dat ik het je zal vertellen

Ik zal je een knikje geven om die smaak te vinden

kijk me aan, je kunt doen alsof, kijk me nu aan, hoor me niet

en dan spijt het me, doe niet alsof, luister nu naar me

je kunt me horen als je gewoon de motor opwarmt die ik heb...

Wij zijn twee kinderen…