Brume - Anggun

Brume, tu m’emmènes

Au pays du roi de cœur

Sans peur et sans peine

Je me sens quitter la terre

Et ces rues qui s'éloignent

Me guérissent par l’oubli

Du feu des heures sèches

Passées sans lui

Brume, tu m’entraînes

Dans tes voiles d’irréel

Solitude saine

Même les tourments ont sommeil

Et cette pluie d’absence

S'évapore doucement

Dans mes yeux qui se ferment

Pour un temps

Brume, tu me libères

De ce manque qui m’oppresse

Chloroforme la terre

Cette machine qui me blesse

Montre-moi les rivages

Qui n’existent que pour moi

Cache son visage

Puisqu’il n’est plus là

Brume, fais-toi brouillard

Si jamais je me réveille

L’amour est un buvard

Qui ne sèche qu’au soleil

Reste un peu plus encore

Que je reprenne des forces

Que j’en sois guérie

Puisqu’il est parti

Brume, je neemt me mee

In het land van de hartenkoning

Zonder angst en pijn

Ik heb zin om de aarde te verlaten

En deze straten die wijken

Genees mij door vergetelheid

Van het vuur van de droge uren

geslaagd zonder hem

Mist, jij leidt mij

In jouw sluiers van onwerkelijkheid

Gezonde eenzaamheid

Zelfs de kwellingen zijn slaperig

En deze regen van afwezigheid

Verdampt zachtjes

In mijn ogen sluiten

Voor een tijdje

Mist, je maakt me vrij

Van dit gebrek dat me onderdrukt

Chloroformen van de aarde

Deze machine die me pijn doet

Laat me de kusten zien

die alleen voor mij bestaan

zijn gezicht verbergen

Omdat hij er niet meer is

Mist, word mistig

Als ik ooit wakker word

Liefde is een vloeipapier

Die alleen in de zon droogt

Blijf een beetje meer

Mag ik mijn kracht herwinnen

Mag ik genezen worden

Sinds hij vertrok