Orgonism - Alkaloid

A silent earthquake

Ripples along all senses

Invisible sirens spin astral beacons

Pull strings along the web of nerves

Tighten the noose around the core

Like sleep the vessels grow

Soaking in elysian juice

And craving more

Invoking in the deep the source

Of the glow

Gentlest trembles flow like streams

With every breath resistance bleeds

Swoon turns flesh to lucid dreams

Of older spheres, and the torrent feeds

Through swelling ether, a raptured lilt

Through throbbing flesh the neurons fly

Minds dissolve in wanton tilt

Like angels falling from the sky

In Daath I emerge

Limitless, trailing light as mere shadow

In Chokmah I enter

In Tiphareth I strike

Secreting pulses

Nectar of the gods

In Kether I abide

Source of the glow

Parallels merge in purity

Into a center of gravity

A hungry singularity

Gathered and harvested, never attached

As the pull of dark matter

Bends the stars with unseen hands

My spark sets creation in motion

From humblest cell to grandest lord

Amygdala beckons to the dance

Which fear itself abhors

Where there was nothing

Now want is pulsing

The lie of self exposed as the joke it is

From primal urge and quantum foam

And hungry vacuum

A dimension is born

Free-fl owing fi elds awaken orgiastically

Earth themselves as untouchable shadow

Love Under Will propels the vessel

The temporary weave in the fabric of

Worlds that is I

Orgonism

Organasm

Massless bliss, oxytoxic tachyons

Endowed in ubiquity

Cannot be dragged into the

Subluminal swamp

The blind observer reduced to a toy

Riding the pulse to where alpha

And omega meet

Spectres gather at the fringe

Of incarnation

Accelerate to escape velocity

Momentum, take us to the other

Side of life

Die

Orgonism

Die

Orgonism

Een stille aardbeving

Rimpelingen langs alle zintuigen

Onzichtbare sirenes draaien astrale bakens

Trek aan touwtjes langs het web van zenuwen

Draai de strop rond de kern vast

Als slaap groeien de vaten

Weken in elysiaans sap

En verlangen naar meer

In de diepte de bron aanroepen

Van de gloed

De zachtste trillingen stromen als stromen

Met elke ademweerstand bloedt

Swoon verandert vlees in lucide dromen

Van oudere sferen en de torrent-feeds

Door zwellende ether, een verrukte lilt

Door kloppend vlees vliegen de neuronen

Geesten lossen op in moedwillige kanteling

Als engelen die uit de lucht vallen

In Daath kom ik tevoorschijn

Grenzeloos, slepend licht als slechts schaduw

In Chokmah kom ik binnen

In Tiphareth sla ik toe

Uitscheidende pulsen

Nectar van de goden

In Kether blijf ik

Bron van de gloed

Parallellen smelten samen in zuiverheid

In een zwaartepunt

Een hongerige singulariteit

Verzameld en geoogst, nooit gehecht

Als de aantrekkingskracht van donkere materie

Buigt de sterren met onzichtbare handen

Mijn vonk zet creatie in beweging

Van nederigste cel tot grootste heer

Amygdala wenkt naar de dans

Die angst zelf verafschuwt

Waar er niets was

Nu is willen pulseren

De leugen van jezelf ontmaskerd als de grap die het is

Van oerdrang en kwantumschuim

En hongerig vacuüm

Een dimensie is geboren

Vrij stromende velden ontwaken orgiastisch

Aarde zichzelf als onaantastbare schaduw

Love Under Will stuwt het schip voort

Het tijdelijke weefsel in de stof van

Werelden dat is ik

Orgonisme

Organisme

Massaloze gelukzaligheid, oxytoxische tachyons

Begiftigd in alomtegenwoordigheid

Kan niet worden gesleept naar de

Subluminaal moeras

De blinde waarnemer gereduceerd tot speelgoed

Met de pols naar waar alpha

En omega ontmoeten

Spoken verzamelen zich aan de rand

van incarnatie

Versnel tot ontsnappingssnelheid

Momentum, breng ons naar de ander

Kant van het leven

Dood gaan

Orgonisme

Dood gaan

Orgonisme