Mujer Que Camina - Alejandro Filio

No conforme con tus ojos

Te propongo menos cielo, más abrazo

Hace tiempo que te sueño

Y ya no se como explicárselo a estas manos

Que se rompe en el espacio

Cuando pasas simplemente caminando

Cuánta estrella llevas puesta en la silueta

Que me sigue deslumbrando

No es la noche ni el café

Lo que me obliga a caminar por esta casa

Esta maldita incomprensión

Que no despega de tu cuerpo la mirada

Sigues siendo irremediable

Imprescindible para todo lo que estalla

Como luna irrepetible

Como viento entre las ramas

Mujer para el sol de mañana

Mujer hasta el borde del alba

Mujer que te pierdo y encuentro

Mujer para afuera, mujer para adentro

Mujer desafiando a los astros

Mujer que camina sin rastro

Mujer que me abrazas el alma

Mujer que me robas…

Mujer que me robas la calma

De tu boca tengo el sueño

Cada noche, cada luna solitaria

De tu pecho el medio sol al horizonte

Que se pierde, que se escapa

Sigo siendo para el fuego y el dolor

Para el miedo y el olvido

No me pidas que defina un corazón

Desatándote el vestido

Niet tevreden met je ogen

Ik stel voor minder lucht, meer knuffel

Ik droom al heel lang van je

En ik weet niet meer hoe ik het aan deze handen moet uitleggen

dat breekt in de ruimte

Als je gewoon langs loopt

Hoeveel sterren draag je op het silhouet

dat blijft me verbazen

Het is niet de nacht of de koffie

Wat drijft mij om door dit huis te lopen?

Dit verdomde misverstand

Dat houdt je ogen niet van je lichaam af

Je bent nog steeds hopeloos

Een must voor alles wat opvalt

als een onherhaalbare maan

Als wind door de takken

Vrouw voor de ochtendzon

Vrouw tot aan de rand van de dageraad

Vrouw ik verlies je en vind je

Vrouw buiten, vrouw binnen

Vrouw die de sterren trotseert

Vrouw die loopt zonder een spoor

Vrouw die mijn ziel omhelst

Vrouw die je van me steelt...

Vrouw die mijn kalmte steelt

Uit jouw mond heb ik de droom

Elke nacht, elke eenzame maan

Van je borst de halve zon tot aan de horizon

dat is verloren, dat ontsnapt

Ik ben nog steeds voor vuur en pijn

Voor angst en vergeetachtigheid

Vraag me niet om een ​​hart te definiëren

je jurk uitdoen