Es Todo - Alejandro Filio

La tarde, la alborada, dos palabras, unas manos

Que se sueltan, tu mirada y un adiós;

La lluvia, mi silencio, tus recuerdos, unos pasos

Que se alejan y este amor que terminó

Es todo lo que puedo recordar

De aquella despedida, aquel final

La gente que camina, mil espejos en la tierra

Alguna iglesia y frío a mi alrededor

Un árbol que se queja, dos palomas que se mojan

Un anciano que camina, un reloj

La luna que se asoma mientras el sol agoniza

Una pareja que se besa, un vendedor

Es todo lo que puedo recordar

De aquella despedida aquel final

Un algo que me dice que esta vez es para siempre

Y esta lluvia que acompaña mi dolor

Tu cuerpo que se esfuma entre las gotas que revientan

El olor de lo mojado, un vendaval

Las hojas que te siguen como pidiendo que vuelvas

Pero es claro que esta vez no escucharás

Es todo lo que puedo recordar

De aquella despedida aquel final

Y mientras todo llueve yo me alejo y me pregunto

Si algún día te conseguiré olvidar

De middag, de dageraad, twee woorden, een paar handen

Loslaten, je blik en een vaarwel;

De regen, mijn stilte, jouw herinneringen, een paar stappen

Dat ze weggaan en deze liefde die eindigde

Het is alles wat ik me kan herinneren

Van dat afscheid, dat einde

De mensen die lopen, duizend spiegels op aarde

Wat kerk en kou om me heen

Een boom die klaagt, twee duiven die nat worden

Een oude man die loopt, een klok

De maan die opkomt terwijl de zon sterft

Een kussend paar, een verkoper

Het is alles wat ik me kan herinneren

Van dat afscheid tot dat einde

Iets dat me zegt dat deze tijd voor altijd is

En deze regen die mijn pijn vergezelt

Je lichaam dat verdwijnt tussen de druppels die barsten

De geur van het natte, een storm

De bladeren die je volgen alsof ze je vragen om terug te komen

Maar het is duidelijk dat je deze keer niet luistert

Het is alles wat ik me kan herinneren

Van dat afscheid tot dat einde

En terwijl alles regent loop ik weg en vraag ik me af

Als het me op een dag lukt je te vergeten