Brazos de Sol - Alejandro Filio

Hoy me vino la gana, que no las musas

Hoy no tengo pretextos ni disculpa para cantarte a ti

Para escribirte un verso y descolgarte desde aquí

Hasta las ganas de la mañana ya por venir

Hoy primero del segundo del año

Mientras esta mujer rompe el espacio para inventarse al fin

Para mirarla toda en el silencio y de perfil

Tomo sus manos como escenario para existir

Y es que no importa que digan

Que está trillado

Hablar de amor que maldigan

Si no han probado

La noche en sus brazos de sol

Se detiene el reloj sobre nosotros

Caen las diez que resbalan por sus hombros y se cuela la luz

Que se enreda en tu pelo pero la liberas tú

Oro y diamante por un instante de tono azul

Vandaag had ik er zin in, niet de muzen

Vandaag heb ik geen excuses of excuses om voor je te zingen

Om je een vers te schrijven en je van hier af te zetten

Tot het verlangen naar de ochtend en komen

Vandaag eerste van de tweede van het jaar

Terwijl deze vrouw de ruimte breekt om eindelijk uit te vinden

Om haar allemaal in stilte en in profiel te bekijken

Ik neem je handen als een podium om te bestaan

En het maakt niet uit wat ze zeggen

wat is afgezaagd?

Over liefde gesproken die ze vervloeken

Als je het nog niet hebt geprobeerd

De nacht in haar armen van zonneschijn

De klok stopt voor ons

De tien vallen en glijden van hun schouders en de lichtfilters

Dat raakt verstrikt in je haar maar je bevrijdt het

Goud en diamant voor een moment van blauwe tint