Arritmia - Alejandro Filio

Dicen los compañeros que falta el ritmo

Y que es cuestión de destreza esta impresión

Y yo les digo que mi luna canta bajito

Y que esta arritmia que me cura es mi pasión

Difícilmente me imagino de banda y coro

Y con cuarenta lamparitas sobre de mí

No se dan cuenta que este idilio pasa de todo

Y que el abrazo que me anima no tiene fin

Es esta fuerza mi ritmo, la calma

Para ponernos a cantar

Y no un adorno chiquito, sin alma

Que solo invita a brincotear

Vaya pues la verdad, vaya pues la verdad

Para venderme entre millones tuve mi tiempo

Con eruditos y señores del Bilboard club

Pero ellos sólo me miraron entre reflejos

Y no tocando corazones siempre a la luz

Que vale más a la distancia yo me pregunto

Que pudo hacerme un guerrillero como el que soy

Si tiene precio esta guitarra le pierdo el gusto

Si me preguntan que prefiero, vivir del sol

Metgezellen zeggen dat het ritme ontbreekt

En dat deze indruk een kwestie van vaardigheid is

En ik vertel ze dat mijn maan zacht zingt

En dat deze aritmie die me geneest mijn passie is

Ik kan me band en koor nauwelijks voorstellen

En met veertig lampjes boven mij

Ze realiseren zich niet dat deze idylle uit alles ontstaat

En dat de knuffel die me aanmoedigt geen einde heeft

Het is deze kracht mijn ritme, de rust

beginnen met zingen

En geen klein ornament, zonder ziel

Dat nodigt alleen maar uit om te springen

Ga goed de waarheid, ga goed de waarheid

Om mezelf te verkopen onder miljoenen had ik mijn tijd

Met geleerden en heren van de Billboard club

Maar ze keken me alleen aan tussen de reflecties door

En harten niet aanraken, altijd in het licht

Wat is er meer waard van een afstand vraag ik me af

Wat zou van mij een guerrilla kunnen maken zoals ik ben?

Als deze gitaar een prijs heeft, verlies ik de smaak

Als je me vraagt ​​wat ik liever heb, van de zon leven