Qué Ironía - Alejandra Guzman

Cuántas mentiras supiste vestir con sonrisas

Cuántas caricias vacías pues más de un millón

Sin salida, qué ironía extrañar tu olor

Y sin medida te di la vida

Melancolía de tu voz

Una agonía fue tu partida

Quedó la sombra de los dos, de los dos

Siempre soñando despierto con algo mejor

Miles de rostros ausentes a mi alrededor

Pasa el tiempo y no encuentro dónde está el error

Y sin medida te di la vida

Melancolía de tu voz

Una agonía fue tu partida

Quedó la sombra de los dos

Y sería mejor si me alejo

Pero quiero envolverme en tus besos

Una noche tan solo robarnos amor

Y sin medida darte la vida

Melancolía de tu voz

Una agonía fue tu partida

Quedó la sombra de los dos, de los dos

Hoeveel leugens wist je hoe je je moest kleden met een glimlach

Hoeveel lege strelingen goed meer dan een miljoen

Geen uitweg, wat een ironie om je geur te missen

En zonder mate gaf ik je het leven

melancholie van je stem

Een kwelling was je vertrek

De schaduw van de twee bleef, van de twee

Altijd aan het dagdromen over iets beters

Duizenden afwezige gezichten om me heen

De tijd verstrijkt en ik kan niet vinden waar de fout zit

En zonder mate gaf ik je het leven

melancholie van je stem

Een kwelling was je vertrek

De schaduw van de twee bleef

En het zou beter zijn als ik wegliep

Maar ik wil mezelf in je kussen wikkelen

Op een nacht om onze liefde te stelen

En zonder mate geef je leven

melancholie van je stem

Een kwelling was je vertrek

De schaduw van de twee bleef, van de twee