Ella - Albert Hammond

Me cansé de rogarle

Me cansé de decirle

Que yo sin ella de pena muero

Ya no quizo escucharme

Si sus labios se habrieron

Fue pa' decirme, ya no te quiero

Yo senti que mi vida

Se perdia en un abismo

Profundo y negro como mi suerte

Ella quizo quedarse, cuando vio mi tristeza//bis

Pero ya estaba escrito

Que aquella noche perdiera su amor

Me cansé de rogarle

Con el llanto en los ojos

Alcé mi copa y, brinde por ella

No podia despreciarme

Era el ultimo brindis de un bohemio

Por una reina

Las guitarras callaron

De mi mano sin fuerza

Cayo mi copa, sin darme cuenta

Ella quizo quedarse cuando vio mi tristeza,//bis

Pero ya estaba escrito que aquella noche

Perdiera su amor

Ik werd moe van het bedelen

Ik ben het zat om je te vertellen

Dat ik zonder haar sterf van verdriet

Hij wilde niet langer naar me luisteren

Als haar lippen uit elkaar gingen

Het was om me te vertellen dat ik niet meer van je hou

Ik voelde dat mijn leven

Hij was verloren in een afgrond

Diep en zwart als mijn geluk

Ze wilde blijven, toen ze mijn verdriet zag//bis

Maar het was al geschreven

Die nacht verloor hij zijn liefde

Ik werd moe van het bedelen

met tranen in de ogen

Ik hief mijn glas en hier is voor haar

kon me niet verachten

Het was de laatste toast van een bohemien

voor een koningin

de gitaren vielen stil

Uit mijn hand zonder kracht

Ik liet mijn glas vallen, zonder het te beseffen

Ze wilde blijven toen ze mijn verdriet zag,//bis

Maar dat stond die avond al geschreven

verlies je liefde