Гладиатор - Abyssphere

Рожденный свободным, сыном диких земель,

Он всегда сомневался в богах

Цепляясь за жизнь, как неистовый зверь,

Верил, что судьба лишь в его руках.

Но кто бы ни правил миром играя,

Словно ветром сдувая фигуры с доски,

Не пройти до конца этот путь не страдая

И живым не войти в воды Стикса.

Что оставит потомкам он после себя?

Что пройдет словно символ через века?

Вероломная сила, богатство и власть?

Одержимость пороком или вечная страсть?

И пройдя через ад, сквозь арены песок,

Он сумел легионы за собой повести,

Не обещая свободу, словно призрачный знак,

Но давая силу ее обрести.

Палящее солнце, холодная сталь.

И новые судьбы арена ставит на кон,

Но жизнь лишь одна, и он, это зная,

Однажды решает «пересечь Рубикон».

Но кто бы ни правил миром играя,

Словно ветром сдувая фигуры с доски,

Не пройти до конца этот путь не теряя

И дважды в реку Стикс не войти.

Лишь стихнет бой, и рассеется дым,

Как видение уйдет, словно сон сквозь века.

Сколько строк и легенд о тебе,

Но не знает никто, что в сердце твоем.

Vrij geboren, zoon van de wildernis,

Hij twijfelde altijd aan de goden

Vastklampen aan het leven als een razend beest

Hij geloofde dat het lot alleen in zijn handen lag.

Maar wie de wereld regeert door te spelen,

Zoals de wind stukken van het bord blaast,

Ga niet naar het einde van dit pad zonder te lijden

En je zult niet levend de wateren van de Styx ingaan.

Wat zal hij na zichzelf aan zijn nakomelingen nalaten?

Wat zal als een symbool door de eeuwen heen gaan?

Verraderlijke kracht, rijkdom en macht?

Obsessie met ondeugd of eeuwige passie?

En door de hel te zijn gegaan, door zandarena's,

Hij slaagde erin legioenen verhalen te leiden,

Geen vrijheid belovend, als een spookachtig teken,

Maar kracht geven om het te krijgen.

Brandende zon, koud staal.

En de arena zet een nieuw lot in,

Maar er is maar één leven, en hij, dit wetende,

Op een dag besluit hij "de Rubicon over te steken".

Maar wie de wereld regeert door te spelen,

Zoals de wind stukken van het bord blaast,

Ga niet naar het einde van dit pad zonder te verliezen

En je kunt niet twee keer de rivier de Styx in.

Zodra de strijd is gestaakt en de rook is verdreven,

Hoe het visioen door de eeuwen heen als een droom zal verdwijnen.

Hoeveel regels en legendes over jou?

Maar niemand weet wat er in je hart omgaat.