Эпизод - Abyssphere

Время скроет память

За горизонтом,

Где мы вечно вместе

До самой смерти.

Спокойные волны синего моря

Собою укроют все следы.

Исчезнет все, уйдет в пучину

Прохладной, сумрачной воды.

И на песке исчезнут знаки,

Остатки прошлых, славных дел.

Их свет погас среди созвездий,

Где-то между двух небесных тел.

Открою клетку и выпущу мечту — лети —

Здесь тебе нет места больше, если хочешь жить,

Промедлишь, и тебя я заберу с собой за горизонт,

Туда, где ты всего лишь эпизод.

Небо дремлет,

Солнце за горизонтом.

Если снова вместе,

То до самой смерти.

Я знаю, я слышу, как бьется сердце в тишине,

Но боль, врываясь, срывает дверь мою с петель

И режет ножами, терзает душу словно плеть.

Я слышу, я знаю, я должен преодолеть.

Мой эпизод, который я, смеясь, оставил позади.

Но теперь улыбка мраморной застыла маской

На лице моем, и оно горит под ней огнем.

De tijd zal de herinnering verbergen

Over de horizon,

Waar we voor altijd samen zijn

Tot de dood.

Kalme golven van de blauwe zee

Alle sporen worden afgedekt.

Alles zal verdwijnen, ga de afgrond in

Koel, somber water.

En de tekens zullen in het zand verdwijnen,

Overblijfselen van vroegere, glorieuze daden.

Hun licht ging uit tussen de sterrenbeelden,

Ergens tussen twee hemellichamen.

Ik zal de kooi openen en de droom vrijgeven - vlieg -

Er is geen plaats meer voor jou als je wilt leven

Vertraag, en ik neem je mee over de horizon,

Waar je bent is slechts een aflevering.

De lucht sluimert

Zon aan de horizon.

Als we weer samen zijn

Dat is tot de dood.

Ik weet dat ik mijn hart in stilte hoor kloppen

Maar de pijn, die naar binnen stormt, rukt mijn deur uit zijn scharnieren

En snijdt met messen, kwelt de ziel als een zweep.

Ik hoor, ik weet het, ik moet overwinnen.

Mijn aflevering, die ik lachend achterliet.

Maar nu is de marmeren glimlach bevroren als een masker

Op mijn gezicht, en het brandt onder haar met vuur.