Oceanic Motion - Ion Dissonance

all around, back and forth, the sickening smell of insignificance.

I’m used to it now, I must reek of it.

the density of the air was tangible today, it was way too heavy for me.

I woke up an hour earlier,

I am eager to amaze myself for all the things that I could do,

but most definitely won’t, during this loose hour.

another day, predictably mundane,

another scratch on the surface of the 7"ep,

that is my life… it keeps on bouncing!

(all around, back and forth)

my «columbian (medium roast) full-bodied with rich flavor"coffee.

expensively tasted like sewer water today.

the «normal and subtle"sour taste couldn’t be sweeten at all,

no matter how I sugared it.

how many times have I wonder if this taste wasn’t impregnated in my mouth?

and once again (and as always),

I’m having a delightful conversation.

with the refrigerator by my side, he’s always complaining,

I’m used to his point of views now, his constant mumbling…

drastically sarcastic, almost has bitter has my coffee.

he seems to have an opinion about everything?

an instant passed, then I remembered that I have an optic sense.

ah, there its is, my 4th floor morning-view of a sunlit back alley.

down there, an ant-like man is wandering,

nervously looking all around, back and forth.

and once the tension is gone, sure that nobody’s there

(Unaware that he’s being stared at),

unzip his pants and ungraciously expose himself

in order to piss his way trough my alley.

I am almost has relieved as he, once he’s finished,

but for obvious different reasons.

happily confined, thoroughly hollow and unfulfilled.

I think I’ll go back to sleep.

(Is it possible to be sea-sick on firm ground?)

overal, heen en weer, de misselijkmakende geur van onbeduidendheid.

Ik ben er nu aan gewend, ik moet er naar ruiken.

de dichtheid van de lucht was vandaag voelbaar, het was veel te zwaar voor mij.

Ik werd een uur eerder wakker,

Ik sta te popelen om mezelf te verbazen over alle dingen die ik zou kunnen doen,

maar zeker niet, tijdens dit losse uurtje.

een andere dag, voorspelbaar alledaags,

nog een kras op het oppervlak van de 7"ep,

dat is mijn leven ... het blijft maar stuiteren!

(overal, heen en weer)

mijn "columbiaanse (medium gebrande) volle koffie met een rijke smaak".

smaakte vandaag duur naar rioolwater.

de "normale en subtiele" zure smaak kon helemaal niet gezoet worden,

hoe ik het ook heb gesuikerd.

hoe vaak heb ik me afgevraagd of deze smaak niet in mijn mond was geïmpregneerd?

en nogmaals (en zoals altijd),

Ik heb een prettig gesprek.

met de koelkast aan mijn zijde klaagt hij altijd,

Ik ben nu gewend aan zijn standpunten, zijn constante gemompel...

drastisch sarcastisch, bijna heeft bitter mijn koffie.

hij lijkt overal een mening over te hebben?

een oogwenk voorbij, toen herinnerde ik me dat ik een optisch zintuig heb.

ah, daar is het, mijn ochtendzicht op de 4e verdieping van een zonovergoten steegje.

daar beneden dwaalt een mierachtige man rond,

zenuwachtig om zich heen kijken, heen en weer.

en als de spanning eenmaal weg is, weet je zeker dat er niemand is

(Niet wetende dat er naar hem wordt gestaard),

zijn broek openritsen en zichzelf ongenadig blootgeven

om zich een weg te banen door mijn steegje.

Ik ben bijna opgelucht als hij, als hij klaar is,

maar om duidelijk verschillende redenen.

gelukkig opgesloten, door en door hol en onvervuld.

Ik denk dat ik weer ga slapen.

(Is het mogelijk om zeeziek te worden op vaste grond?)