Herbst - Nargaroth

Es sinkt die sterbende Sonne,

blutrot in nebligen Schlaf.

Es regt sich Bedauern im Herzen,

wo einst mein Scheitern mich traf.

Und meine Hände nun welk wie Papier,

verbrennen im herzkühlen Fehl.

Und altes Lachen, das schaudernd mich macht,

verlacht mich in all dem Weh'.

Und keine Narbe blieb namenlos,

im Kampfe der Eitelkeit.

Verblutend wir blieben im Felde zurück

und lecken die Wunden der Zeit.

Es mahnet der Nornen Gesang,

an so viel schlafendes Einst.

Es brechen der Liebe Geschichte,

egal wie ernst du’s auch meinst.

Es ruhen die Tränen wie junger Regen

auf bald schon sterbendem Gras.

Sanft schmiegt sich Moos an wittere Wände

der Herzen die ich nie vergaß…

Wo die Sehnsucht nach deiner Haut blieb?

Schreit es in mei’m Kopf allein.

Auf dass die allein an mir geschehe,

mit all ihrem Zweifel und Schrei’n.

Das fremde Bett, in das ich am Abend floh,

war gleich dem des Morgens so kalt.

Einst waren unsere Herzen vereint,

vordorrt nun, betrogen und alt.

Ich habe so oft auch gelogen für dich,

egal bei oder mit wem du schliefst.

Es klebt noch ein fremder Hauch in deinem Haar,

der gleicht dem Dämon vor dem du fliehst.

Seit langem schon wir uns nicht in die Augen sehn,

weil zu viele Küsse wir stahl’n.

Wir schneiden uns Nachts unsere Sünden ins Fleisch,

die da mahnen uns ewig der Qual’n.

Noch tausende Burgen wir trunken erklimmen,

die bald schon Ruinen sind.

Doch stehen ach noch nicht von steinernen Zinnen,

dass unsere Träume schon sterben im Wind.

De stervende zon zakt

bloedrood in de mistige slaap.

Spijt beroert het hart,

waar mijn falen me ooit ontmoette.

En mijn handen zijn nu verdord als papier

branden in het hart-cool missen.

En oud gelach dat me doet huiveren

lacht me uit in alle ellende.

En geen litteken bleef naamloos,

in de strijd van de ijdelheid.

Doodbloedend bleven we achter in het veld

en de wonden van de tijd likken.

Het zingen van de nornen vermaant,

om een ​​keer zoveel te slapen.

Het breekt het liefdesverhaal,

hoe serieus je ook bent.

De tranen rusten als jonge regen

op spoedig stervend gras.

Mos nestelt zich zachtjes tegen verweerde muren

de harten die ik nooit ben vergeten...

Waar is het verlangen naar je huid gebleven?

Het schreeuwt alleen in mijn hoofd.

zodat het mij alleen kan overkomen,

met al hun twijfels en geschreeuw.

Het vreemde bed waarin ik 's avonds vluchtte

was zo koud als die van de ochtend.

Eens waren onze harten verenigd

nu verdord, bedrogen en oud.

Ik heb ook zo vaak voor je gelogen

het maakt niet uit met of met wie je sliep.

Er zit nog steeds een vreemde aanraking in je haar,

het is als de demon waarvoor je vlucht.

Lange tijd hebben we elkaar niet in de ogen gekeken,

omdat we te veel kussen hebben gestolen.

We snijden onze zonden 's nachts in het vlees

ze herinneren ons voor altijd aan de kwelling.

Duizenden kastelen beklimmen we dronken,

die binnenkort in puin zal liggen.

Maar helaas, sta nog niet van stenen pinakels,

dat onze dromen al sterven in de wind.