Инвалид - Shot

Пустая комната, мысли тревоги, помнит, как шли его ноги

По аллее парка, сигарета тлеет, пишет строки,

Снова стихи о любви, они помогали вдали,

В итоге обычно от дома, привычно проводит дни.

Приветливые люди, каждый разный на лицо,

Он, улыбаясь миру, лирикой сделал себя творцом,

Борцом за фразы, что останутся после в душе,

Напишет, порвёт, но вернётся к истоку, как рикошет.

Прошло немного, немало, где-то два года,

В четырёх стенах себя, уничтожая в прах, его природа

Переменила, двери не мило закрыла как будто,

Навсегда, в голове мутно отныне каждое утро.

Нутро как будто обрывается, мается сердце,

Он пишет снова, но стихами ему не согреться,

Помнит, как ноги его топтали аллеи гранит,

Сегодня он не просто поэт, он поэт — инвалид…

Заберите эту боль подальше, люди,

Голос мой только об этом говорит,

И поверьте, легче мне уже не будет,

Просто я теперь другой, я — инвалид…

А что потом, вопрос и ответ,

Тишина, дайте мне свет, лишена душа побед,

Руки упали, кто знали, отвернулись, якобы

Он уже не друг и человек, что с ними рядом был.

Порядок дня — никакого порядка,

Стихия только своя — стихи писать без остатка,

А после ночь и лишь сон, и чёрно-белые краски,

Утро печали, опора одна, педали коляски.

Не надо слов, это лишние ненужные фразы,

И никаких основ, если начал, то закончил дело сразу,

Я нашёл последние строки его в тетради,

Что помечены — «Простите, я прошу вас, Бога ради»:

«Не испытав любви и не найдя счастья на свете,

Я потерял движение, но человеком был,

И мои дни не запечатлены на кассете,

Я оставляю строки, в них моего сердца пыл…»

Lege kamer, gedachten van angst, herinnert zich hoe zijn voeten gingen

Langs de steeg van het park smeult de sigaret, schrijft regels,

Weer gedichten over liefde, ze hielpen in de verte,

Dientengevolge, meestal vanuit huis, brengt het gewoonlijk dagen door.

Vriendelijke mensen, elk met een ander gezicht,

Hij, glimlachend naar de wereld, maakte van zichzelf een schepper met teksten,

Een vechter voor zinnen die in de ziel zullen blijven,

Hij schrijft, breekt, maar keert terug naar de bron, als een rebound.

Het duurde een beetje, veel, ongeveer twee jaar,

Binnen de vier muren van zichzelf, vernietigend tot stof, zijn natuur

Veranderd, de deuren sloten niet mooi, alsof,

Voor altijd, mijn hoofd is vanaf nu elke ochtend bewolkt.

De binnenkant lijkt te breken, het hart zwoegt,

Hij schrijft weer, maar hij kan niet warm worden van verzen,

Hij herinnert zich hoe zijn voeten door granieten steegjes liepen,

Tegenwoordig is hij niet alleen een dichter, hij is een gehandicapte dichter...

Neem deze pijn weg mensen

Mijn stem spreekt er alleen over,

En geloof me, het zal niet makkelijker voor me zijn,

Ik ben nu gewoon anders, ik ben gehandicapt...

En wat dan, vraag en antwoord,

Stilte, geef me licht, de ziel is beroofd van overwinningen,

Handen vielen, wie wist, draaide zich af, zogenaamd

Hij is niet langer een vriend en een persoon die naast hen stond.

De orde van de dag - geen bestelling,

Het element is alleen van zichzelf - poëzie schrijven zonder een spoor achter te laten,

En na de nacht en alleen een droom, en zwarte en witte kleuren,

Ochtend van verdriet, één steun, rolstoelpedalen.

Er zijn geen woorden nodig, dit zijn extra onnodige zinnen,

En geen basiskennis, als je begon en de klus meteen afmaakte,

Ik vond zijn laatste regels in een notitieboekje,

Wat zijn gemarkeerd - "Vergeef me, ik vraag u, in godsnaam":

“Omdat ik geen liefde heb ervaren en geen geluk in de wereld heb gevonden,

Ik verloor mijn beweging, maar ik was een man,

En mijn dagen zijn niet opgenomen op band,

Ik laat lijnen achter, in hen is mijn hart vurig ... "