Мама - Shot

Листы бумаги, никак не без дыма и влаги

Весны, я снова украден и сны основа, но ради чего?

Сегодня я не в кровати, свободен не от апатий,

Мамуля, хватит, ведь я с ночевой.

Меня меняла монотонная тонна людей,

То мы на комнатах, то до незнакомых дверей.

Висели сутками, веселья, шутки ради,

Мы курили трубки, там и тут, со всеми путали поступки.

Смутно перед глазами, будто я бунтом обут был,

А путным моим — в голове дым.

Видимо выход один — выбросить все папиросы.

Я, кстати, был на кладбище недавно.

Купил папе розы.

Тебя люблю очень, между нами города и страны…

Я оставлю многоточие, с любовью, мама.

И ближе к солнцу подвину рассвет,

Там никого рядом нет, только я, ни души, ни планет…

Припев:

Она не спит ночами, верит, скоро сынок вернется

И ключами двери откроет замок.

Очень по мне скучает, ждет от сына звонка,

Я обещаю, мама — я вернусь, ну, а пока…

Каждое утро, smoke или пудра,

Я потушу бра и напишу нам ноты добра.

Мутно так в этом мире скудном,

Вокруг только врут, там и тут нам, и труд — это дарма, мама.

Прости за всё, я унесен был ветрами,

Тайны будто высечены, а займы тысячами, время — таймер.

Пока хотели видеть в постели Барби-дуры,

Я буду краток, в моем теле был остаток барбитуры.

А на меня ты глядя, думала, что все в поряде,

Что на личном?

Мама, все отлично, а по-сути: *ляди все вокруг.

Им надо быть лишь при параде, а я просто друг

И чего ради буду с ними тут время тратить своё?

«Сынок», ты скажешь тихо, я молчу, мамуля,

Пару строк я набросаю лихом, улечу пулей.

И если что, звони, я на телефоне,

Пустой карман, мам, амфетамин, с ним марафонил.

Но понял: не надо ни роз, ни акаций,

Лишь бы сынок не поймал передоз, уже номер тринадцать.

И сколько лет, сколько зим… Сколько нош и подошв,

Стертых, будто резин.

Не настолько хорош сын…

Припев:

Она не спит ночами, верит, скоро сынок вернется

И ключами двери откроет замок.

Очень по мне скучает, ждет от сына звонка,

Я обещаю, мама — я вернусь, ну, а пока…

Каждое утро, smoke или пудра,

Я потушу бра и напишу нам ноты добра.

Мутно так в этом мире скудном,

Вокруг только врут, там и тут нам, и труд — это дарма, мама.

Она не спит ночами, верит, скоро сынок вернется

И ключами двери откроет замок.

Очень по мне скучает, ждет от сына звонка,

Я обещаю, мама — я вернусь, ну, а пока…

Каждое утро, smoke или пудра,

Я потушу бра и напишу нам ноты добра.

Мутно так в этом мире скудном,

Вокруг только врут, там и тут нам, и труд — это дарма, мама.

Vellen papier, niet zonder rook en vocht

Lente, ik ben weer gestolen en dromen zijn de basis, maar waarvoor?

Vandaag lig ik niet in bed, niet vrij van apathie,

Mama, dat is genoeg, want ik ben van de nacht.

Ik werd veranderd door een eentonige hoop mensen,

Nu zijn we in de kamers, nu naar onbekende deuren.

Opgehangen voor dagen, plezier, voor de lol,

We rookten hier en daar pijpen, verwarde handelingen met alle anderen.

Vaag voor mijn ogen, alsof ik geschoeid was met rebellie,

En mijn goede hebben rook in hun hoofd.

Blijkbaar is er maar één uitweg: alle sigaretten weggooien.

Trouwens, ik was laatst op de begraafplaats.

Ik kocht rozen voor mijn vader.

Ik hou heel veel van je, er zijn steden en landen tussen ons ...

Ik verlaat de ellips, met liefde, mam.

En dichter bij de zon zal ik de dageraad verplaatsen,

Er is niemand in de buurt, alleen ik, geen ziel, geen planeten...

Refrein:

Ze slaapt 's nachts niet, ze gelooft dat haar zoon snel zal terugkeren

En het slot opent de deur met de sleutels.

Ze mist me heel erg, ze wacht op een telefoontje van haar zoon,

Ik beloof het, mam, ik kom terug, maar voor nu...

Elke ochtend rook of poeder,

Ik zal de schans uitdoen en ons vriendelijke berichten schrijven.

Zo saai in deze schrale wereld,

Om hen heen liggen ze alleen maar, hier en daar tegen ons, en de bevalling is een darma, moeder.

Vergeef me alles, ik werd meegesleept door de wind,

Geheimen lijken te worden gesneden, en duizenden leningen, tijd is een timer.

Terwijl ze Barbie-dwazen in bed wilden zien,

Ik zal het kort houden, er was een residu van barbitura in mijn lichaam.

En kijkend naar mij, dacht je dat alles in orde was,

Wat staat er op het persoonlijke?

Mam, alles is in orde, maar in feite: * kijk om je heen.

Ze hoeven alleen maar bij de parade te zijn, en ik ben maar een vriend

En waarom ga ik mijn tijd hier met hen verspillen?

"Zoon", zeg je zacht, ik ben stil, mama,

Ik zal een paar lijnen doorstrepen, ik zal wegvliegen als een kogel.

En als er iets is, bel, ik ben aan de telefoon,

Lege zak, moeder, amfetamine, marathon erbij.

Maar ik realiseerde me: ik heb geen rozen of acacia's nodig,

Als mijn zoon maar geen overdosis nam, al nummer dertien.

En hoeveel jaren, hoeveel winters... Hoeveel lasten en zolen,

Gewist als rubber.

Niet zo goed zoon...

Refrein:

Ze slaapt 's nachts niet, ze gelooft dat haar zoon snel zal terugkeren

En het slot opent de deur met de sleutels.

Ze mist me heel erg, ze wacht op een telefoontje van haar zoon,

Ik beloof het, mam, ik kom terug, maar voor nu...

Elke ochtend rook of poeder,

Ik zal de schans uitdoen en ons vriendelijke berichten schrijven.

Zo saai in deze schrale wereld,

Om hen heen liggen ze alleen maar, hier en daar tegen ons, en de bevalling is een darma, moeder.

Ze slaapt 's nachts niet, ze gelooft dat haar zoon snel zal terugkeren

En het slot opent de deur met de sleutels.

Ze mist me heel erg, ze wacht op een telefoontje van haar zoon,

Ik beloof het, mam, ik kom terug, maar voor nu...

Elke ochtend rook of poeder,

Ik zal de schans uitdoen en ons vriendelijke berichten schrijven.

Zo saai in deze schrale wereld,

Om hen heen liggen ze alleen maar, hier en daar tegen ons, en de bevalling is een darma, moeder.