Concerto in F Major, No. 1, RV 98, Tempesta di mare: II. Largo - Frans Brüggen, Антонио Вивальди

Закоченев над свежими снегами,

Под резким ветром, дующим в дуду,

Бежать, притопывая сапогами,

И ежась, и дрожа на холоду.

И все ж найти спасительное пламя

И, обогревшись, позабыть беду.

И вновь спешить неверными шагами,

Скользить, пока не упадешь на льду.

Барахтаться, вставать и падать снова

На плоскости покрова ледяного,

И все стремиться к очагу, домой.

И слышать там, в уюте душу грея,

Как из железных врат летят бореи…

Бывает все же радость и зимой!

(пер. Д. Самойлова)

Bevroren over de verse sneeuw,

Onder de scherpe wind die in de dudu waait,

Rennen, stampen met je laarzen

En rillend en rillend van de kou.

En vind nog steeds een reddende vlam

En, nadat je bent opgewarmd, vergeet de moeite.

En haast je weer met verkeerde stappen,

Schuif tot je op het ijs valt.

Bot, opstaan ​​en weer vallen

Op het vlak van de ijslaag,

En iedereen streeft naar de haard, naar huis.

En om daar te horen, de ziel verwarmend in comfort,

Hoe Boreas van ijzeren poorten vliegen...

Er is nog steeds vreugde in de winter!

(vertaald door D. Samoilov)