Mi Querido, Mi Viejo, Mi Amigo (Meu Querido, Meu Velho, Meu Amigo) - Roberto Carlos

Esses seus cabelos brancos, bonitos, esse olhar cansado, profundo

Me dizendo coisas, um grito, me ensinando tanto, do mundo

E esses passos lentos, de agora, caminhando sempre comigo,

Já correram tanto, na vida,

Meu querido, meu velho, meu amigo

Sua vida cheia de histórias, e essas rugas marcadas pelo tempo,

Lembranças de antigas vitórias ou lágrimas choradas ao vento

Sua voz macia me acalma e me diz muito mais do que eu digo

Me calando fundo na alma

Meu querido, meu velho, meu amigo

Seu passado vive presente, nas experiências contidas,

Nesse coração consciente, da beleza das coisas da vida.

Seu sorriso franco me anima seu conselho certo me ensina,

Beijo suas mãos e lhe digo

Meu querido, meu velho, meu amigo

Eu já lhe falei de tudo,

Mas tudo isso é pouco

Diante do que sinto

Olhando seus cabelos tão bonitos,

Beijo suas mãos e digo

Dat mooie witte haar van je, die vermoeide, diepe blik

Mij ​​dingen vertellen, een kreet, me zoveel leren, van de wereld

En die langzame stappen, vanaf nu lopen ze altijd met me mee,

Ze hebben zoveel gerend in het leven,

Mijn schat, mijn oude man, mijn vriend

Je leven vol verhalen, en deze rimpels getekend door de tijd,

Herinneringen aan oude overwinningen of tranen gehuild in de wind

Je zachte stem kalmeert me en vertelt me ​​veel meer dan ik zeg

Mijn ziel afsluiten

Mijn schat, mijn oude man, mijn vriend

Je vorige levens in het heden, in de ingeperkte ervaringen,

In dit bewuste hart, de schoonheid van de dingen van het leven.

Je openhartige glimlach vrolijkt me op, je juiste advies leert me,

Ik kus je handen en zeg het je

Mijn schat, mijn oude man, mijn vriend

Ik heb je alles al verteld,

Maar dit is allemaal weinig

Geconfronteerd met wat ik voel

Kijkend naar je haar zo mooi,

Ik kus je handen en zeg