Carolyn - Zox

Summer swept Chicago and left us with a little bit of rain.

We are trembling, glistening, listening to the rumble of the elevated train.

And I have never been afraid of opening myself up to a dream.

But now you’ve filled me like a bubble and the trouble is I’m bursting at the

seams.

I can’t leave you Carolyn.

It has never been so quiet and my heart will never beat this loud again.

I can’t leave you Carolyn.

To walk back out amongst the strangers, strangers who’ve grown closer than my

friends.

A square of sunlight on the bedspread and I stagger through the silence til you

wake.

We kiss away the morning, wishing that the morning lasted all day.

I have never been afraid of opening myself up to a girl.

But now I’ve let you in and you begin to shake my precarious world.

Sometimes love can be so lonely.

Sometimes love leaves you alone.

De zomer overspoelde Chicago en liet ons een beetje regen achter.

We trillen, glinsteren, luisteren naar het gerommel van de verhoogde trein.

En ik ben nooit bang geweest om mezelf open te stellen voor een droom.

Maar nu heb je me gevuld als een luchtbel en het probleem is dat ik barst van de

naden.

Ik kan je niet verlaten, Carolyn.

Het is nog nooit zo stil geweest en mijn hart zal nooit meer zo hard kloppen.

Ik kan je niet verlaten, Carolyn.

Om terug te lopen tussen de vreemden, vreemden die hechter zijn geworden dan ik

vrienden.

Een vierkant zonlicht op de sprei en ik wankel door de stilte tot jij

wakker worden.

We kussen de ochtend weg en wensen dat de ochtend de hele dag duurt.

Ik ben nooit bang geweest om mezelf open te stellen voor een meisje.

Maar nu heb ik je binnengelaten en begin je mijn precaire wereld te schudden.

Soms kan liefde zo eenzaam zijn.

Soms laat liefde je alleen.