8 Below Zero - Zero, Robert Hunter, Greg Anton

Fifth and MacDougal, crossing the street

Last rose of summer I happen (ed) to meet

She greeted my face with the back of her hand

I checked it for blood, made no reprimand

It’s been a long time, I said casually

She said June 21st, 1983

In a voice with inflections heard in my dreams

A long time ago, not so long as it seems…

«I'll buy you some coffee,» I said «Come inside

Tell me who’s living, tell me who’s died

Whatever happened-- what was his name?»

Like all of the rest, he went back where he came

Eight below zero, too cold to snow

Eight below zero, nowhere to go

Eight below zero, face to the wind

It must have been written I’d see you again

I asked how it happened she still remained

She laughed without humor, «I'd ask you the same

You climbed up the ladder, stepped off the top

You never were someone who knew when to stop.»

«I'll stop when I’m buried,» I said in reply

And ordered two pieces of blueberry pie

She picked out the berries, neglected the crust

«Like you,» she said, «I never knew who to trust»

We never knew when, we never knew how

Never got cheated, and look at us now

You’ve got protection, your gamble paid off

But the fact you came back shows it wasn’t enough

It’s eight below zero, too cold to snow

Catching her drift, I made motions to go

But she stuck out her foot.

My balance collapsed

Fell to my knees with my head in her lap

I made up my mind to leave it right there

Rightly or wrongly, I didn’t much care

Familiar perfume from the lap of her dress

Kingdoms have fallen defending much less

Vijfde en MacDougal, steken de straat over

Laatste roos van de zomer die ik toevallig (ed) ontmoet

Ze begroette mijn gezicht met de rug van haar hand

Ik controleerde het op bloed, gaf geen berisping

Het is lang geleden, zei ik terloops

Ze zei 21 juni 1983

Met een stem met verbuigingen gehoord in mijn dromen

Lang geleden, niet zo lang als het lijkt...

"Ik zal koffie voor je kopen," zei ik "Kom binnen"

Vertel me wie er leeft, vertel me wie er is overleden

Wat is er ook gebeurd - hoe heette hij?»

Net als de rest, ging hij terug waar hij kwam

Acht onder nul, te koud om te sneeuwen

Acht onder nul, nergens heen

Acht onder nul, gezicht naar de wind

Het moet geschreven zijn dat ik je weer zou zien

Ik vroeg hoe het kwam dat ze nog steeds bleef

Ze lachte zonder humor, «Ik zou jou hetzelfde vragen»

Je klom op de ladder, stapte van de top

Je was nooit iemand die wist wanneer hij moest stoppen.»

«Ik stop als ik begraven ben,» zei ik als antwoord

En bestelde twee stuks bosbessentaart

Ze plukte de bessen, verwaarloosde de korst

«Net als jij,» zei ze, «ik wist nooit wie ik moest vertrouwen»

We wisten nooit wanneer, we wisten nooit hoe

Nooit bedrogen, en kijk naar ons nu

Je hebt bescherming, je gok heeft zijn vruchten afgeworpen

Maar het feit dat je terugkwam, laat zien dat het niet genoeg was

Het is acht onder nul, te koud om te sneeuwen

Ik betrapte haar drift en maakte bewegingen om te gaan

Maar ze stak haar voet uit.

Mijn saldo is ingestort

Viel op mijn knieën met mijn hoofd in haar schoot

Ik heb besloten om het daar te laten

Terecht of ten onrechte, het kon me niet zoveel schelen

Bekend parfum uit de schoot van haar jurk

Koninkrijken zijn veel minder verdedigd