A Million More - Zero Down

12 years of education and this is what I’m worth.

Back breaking labor I endure every day to fill my purse.

A subordinate life not one I choose a hatred of the man that I answer too.

Disposable man that’s all I am and there’s a million more to fill the shoes I stand.

The American dream skipped me it seems pointless by design a story with no theme.

There’s a million more just like me disenchanted unenthused.

Overlooked in the mindless shuffle to make way for something new.

I’m a face without a name I’m a man without a place

after a lifetime of my loyalty on a whim to be replaced.

27, Ivy League CEO with his job bought and paid for by his family’s tow.

Bred to believe that he’s above the rest

while the sweat from my back is clearing his checks.

A factory floor filled with human machines for minimum wage we sacrifice our

dreams.

And while supply of this labor exceeds demand

the room for this injustice will only expand.

Disregard my sacrifice push me out in the cold.

Move my job south of the border while my family pays the toll.

I have silenced my contempt I’ve restrained my bitter rage

and now I choke to death on the words I didn’t say.

12 jaar opleiding en dit is wat ik waard ben.

Rug brekende arbeid Ik doorsta elke dag om mijn portemonnee te vullen.

Een ondergeschikt leven, niet een leven dat ik kies, een haat tegen de man die ik ook beantwoord.

Wegwerpman, dat is alles wat ik ben en er is nog een miljoen om de schoenen te vullen waar ik voor sta.

De Amerikaanse droom heeft me overgeslagen, het lijkt zinloos om een ​​verhaal zonder thema te ontwerpen.

Er zijn er nog een miljoen, net als ik, ontgoocheld, niet enthousiast.

Over het hoofd gezien in de hersenloze shuffle om plaats te maken voor iets nieuws.

Ik ben een gezicht zonder naam, ik ben een man zonder plaats

na een leven van mijn loyaliteit in een opwelling om vervangen te worden.

27, Ivy League CEO met zijn baan gekocht en betaald door het sleeptouw van zijn familie.

Gekweekt om te geloven dat hij boven de rest staat

terwijl het zweet van mijn rug zijn cheques wist.

Een fabrieksvloer gevuld met menselijke machines voor het minimumloon dat we opofferen

dromen.

En terwijl het aanbod van deze arbeid groter is dan de vraag

de ruimte voor dit onrecht zal alleen maar groter worden.

Negeer mijn offer en duw me de kou in.

Verplaats mijn baan naar het zuiden van de grens terwijl mijn gezin de tol betaalt.

Ik heb mijn minachting tot zwijgen gebracht. Ik heb mijn bittere woede bedwingd

en nu stikte ik in de woorden die ik niet zei.