Shelter - Witch Mountain

I move along a rubble strewn road

Shells of burnt out enclosures spell a cracked code:

Open to the air at last to breathe

And fill as a cup of with rain

Then flow to release holes of relief

The citadel is finally in shards

It’s gliterring shrapnel spread afar

Piercing the masses weeping fom teargazes

With a cold clean break an icy shatter it passes

I hope that I can find shelter before

Fever ferries me to the far shore

I hope that I can find shelter before

I realize I can’t recognize me anymore

Those who are seeking searching shrieking

For clean air to tear off those rooftops

A fiery secret for the dissatisfied

The malcontent and the Wise

Undisclosed to the overexposed is that nobody knows

Expose the throat to electric liquors

Caloric elixirs that build up the light

Till the brain fills up hemorrhages and flickers

I hope that I can find shelter before

Fever ferries me to the far shore

I hope that I can find shelter before

I realize I can’t recognize me anymore

I hope that we can find shelter before

Fever ferries us to the far shore

I hope that we can find shelter before

We realize we can’t recognize ourselves anymore

When the stars begin to tumble downward

And the Earth is consumed by dust and war

I will go and I will not look backward

For there will be nothing to look for

I will not be waiting for a sign

I will drive into the setting sun

I may run dry or break down for the last time

But I won’t stop till I reach the ocean

Cast off your cloak of failure

Eden in the aftermath

Eden in the aftermath

I will not be waiting for a sign

I will drive into the setting sun

I may run dry or break down for the last time

But I won’t stop till I reach the ocean

Ik ga over een met puin bezaaide weg

Schelpen van uitgebrande behuizingen vormen een gekraakte code:

Eindelijk open voor de lucht om te ademen

En vul als een kopje met regen

Dan vloeien om gaten van reliëf vrij te maken

De citadel is eindelijk in scherven

Het zijn glinsterende granaatscherven die in de verte zijn verspreid

De massa doorborend die huilt van traanstaren

Met een koude schone pauze en een ijzige splinter gaat het voorbij

Ik hoop dat ik eerder onderdak kan vinden

Koorts brengt me naar de verre kust

Ik hoop dat ik eerder onderdak kan vinden

Ik realiseer me dat ik me niet meer kan herkennen

Degenen die zoekend zoekend krijsend zoeken

Voor schone lucht om die daken af ​​te scheuren

Een vurig geheim voor de ontevredenen

De ontevredenen en de wijzen

Niet bekendgemaakt aan de overbelichte is dat niemand het weet

Stel de keel bloot aan elektrische likeuren

Calorische elixers die het licht opbouwen

Totdat de hersenen bloedingen en flikkeringen opvullen

Ik hoop dat ik eerder onderdak kan vinden

Koorts brengt me naar de verre kust

Ik hoop dat ik eerder onderdak kan vinden

Ik realiseer me dat ik me niet meer kan herkennen

Ik hoop dat we eerder onderdak kunnen vinden

Koorts brengt ons naar de verre kust

Ik hoop dat we eerder onderdak kunnen vinden

We realiseren ons dat we onszelf niet meer kunnen herkennen

Wanneer de sterren naar beneden beginnen te tuimelen

En de aarde wordt verteerd door stof en oorlog

Ik zal gaan en ik zal niet achterom kijken

Want er zal niets zijn om naar te zoeken

Ik wacht niet op een teken

Ik rijd de ondergaande zon in

Ik kan drooglopen of voor de laatste keer kapot gaan

Maar ik stop niet voordat ik de oceaan heb bereikt

Werp je mantel van mislukking af

Eden in de nasleep

Eden in de nasleep

Ik wacht niet op een teken

Ik rijd de ondergaande zon in

Ik kan drooglopen of voor de laatste keer kapot gaan

Maar ik stop niet voordat ik de oceaan heb bereikt