Fire - Wild Cub

I still remember all those early moves

All the raw, raw fire and the timid proof of things we’d hidden or always knew

of love

Later I spent all those distant nights driving back and forth watching your

apartment light burning on and on and on

I felt emptiness for real for the first time

Wait…

I’d wait…

For the scars to heal but they never went away

But I’d still give it all away

I’d still give it all away

If I ever get close enough

I’d still give it all away

I’d still give it all away

If I ever get close enough to you

I begged you to stay, even though you came home early in the morning

You showered and you cowered in the hallway and I knew that things would never

be the same between us

Yeah, I was always trying just to change you, reshape and arrange you

Into something neither of us recognized

Somewhere I was trying to rewrite you in the lines of a bullshit image with

nothing in it

But wait…

I’ll wait… for the scars to heal but they never went away

But I’d still give it all away

I’d still give it all away

If I ever get close enough to you

I’d still give it all away

I’d still give it all away

If I ever get close enough to you

Oh no… no matter how I reach for you

Will I reach you now dear?

Or will it ever be the same?

Will it ever be the same…

But I’d still give it all away

I’d still give it all away

If I ever get close enough to you

I’d still give it all away

I’d still give it all away

If I ever get close enough to you

Oh no… no matter how I reach for you

Will I reach you now dear?

Ik herinner me nog al die vroege zetten

Al het rauwe, rauwe vuur en het schuchtere bewijs van dingen die we hadden verborgen of altijd wisten

van liefde

Later bracht ik al die verre nachten door met heen en weer rijden om naar je te kijken

appartement licht brandt aan en aan en aan

Ik voelde voor het eerst echt leegte

Wacht…

ik zou wachten...

Om de littekens te laten genezen, maar ze gingen nooit weg

Maar ik zou het toch allemaal weggeven

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Als ik ooit dichtbij genoeg kom

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Als ik ooit dicht genoeg bij je kom

Ik heb je gesmeekt om te blijven, ook al kwam je 's ochtends vroeg thuis

Je douchte en je hurkte in de gang en ik wist dat het nooit zou gebeuren

hetzelfde zijn tussen ons

Ja, ik probeerde je altijd alleen maar te veranderen, vorm te geven en je te ordenen

In iets dat geen van ons beiden herkende

Ergens probeerde ik je te herschrijven in de trant van een onzinafbeelding met:

er staat niets in

Maar wacht…

Ik zal wachten... tot de littekens genezen, maar ze gingen nooit weg

Maar ik zou het toch allemaal weggeven

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Als ik ooit dicht genoeg bij je kom

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Als ik ooit dicht genoeg bij je kom

Oh nee... het maakt niet uit hoe ik naar je reik

Zal ik je nu bereiken schat?

Of zal het ooit hetzelfde zijn?

Zal het ooit hetzelfde zijn...

Maar ik zou het toch allemaal weggeven

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Als ik ooit dicht genoeg bij je kom

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Ik zou het nog steeds allemaal weggeven

Als ik ooit dicht genoeg bij je kom

Oh nee... het maakt niet uit hoe ik naar je reik

Zal ik je nu bereiken schat?