La Métaphore - Vii

J’apprends des diverses coutumes, des multiples cultures

Je sais que la beauté se cache sous les caricatures

Ma spiritualité n’est que les formes de ma nature

La terre est une église, moi j’en suis la progéniture

Je prends le temps, je suis le rythme, rien de bien terrible

Balade allégorique un peu comme St-Éxupery

Public Enemy, 92: c’est le déclic et je m’implique

Un bic et du papier, je rendrais l’ennui magnifique

Je m’affirmais par la musique à défaut d'être un bon élève

Et le nom de mes rêves je l’avais sur le bout des lèvres

Dans un coin de ma tête, sous un ciel électrique

Sur la même longueur d’onde car le réel est éclectique

Je me cultive avec toujours autant de zèle

Nos ailes suffisent, inutile de vouloir se poudrer le zen

Et je plane, un bon point de vue vaut mieux qu’un long discours

J’aime être libre, c’est un luxe par les temps qui courent

J’ai mon parcours, je déplore vos concours à la con

Si Dieu est mort, j’en ai tracé les contours à la bombe

Ma voix sera la bonne car je l’ai tracé de mes mains

Ce feu au fond des yeux chez moi plus jamais ne s'éteint

Le savoir que l’on détient sans l’arrogance ou le dédain

Un paradis foireux n’est pas le monde que je dépeins

J’m’en bats les reins, j’ai l’arme atomique dans la boîte crânienne

Je crois bien plus en nous tous qu’en ta race aryenne

Et je porte le micro comme un souvenir trop lourd

À l’heure où chacun de nos mots souffre d’un avenir trop court

Je tombe, je me relève, je n’en tire que des leçons

Tant que le soleil se lève je me contente d’hausser le ton

Je rature et me rassure à la lecture de mon écrit

Mon esprit je triture sous la moiteur d’un bonnet gris

J’arrive enfin sur Terre à la vitesse d’un météore

Puis tranquillement je m'évapore pour laisser place aux métaphores

Je tape des mains, je remue la tête sur du death ou du jazz

Dans le secret de mes jardins je fais pousser mes phrases

Patiemment je m’efface, tard ou pas moi je m’en fiche

C’est la simplicité des parents qui nous rend plus riche

Parmi les tiens, sépare le vrai du faux tu verras bien

Pour des bulletins, ça parle des humains comme des acariens

C’est le bordel dehors, des jeunes se prennent au jeu

Mais la poule aux œufs d’or c’est juste que de la poudre aux yeux

Serais-je de ceux que l’on zappe à la fin de la vidéo?

À notre époque le vide est beau, ce n’est pas vrai que dans le rap

Avant les faits, j’essaie d’en percevoir l'écosse

Je m’accommode si mal de la réalité des choses

Je cause avec des portes au figuré comme au sens propre

Je m’interpose et me transporte là où la paix l’emporte

Et je contourne le problème sans jamais le résoudre

Dur d'écarter le dilemme sans vouloir se serrer les coudes

Je vois l’univers dans ma loupe, sert du cyanure à la louche

Et je crois pas plus en l’Homme qu’en mes quatre mille amis Facebook

J'écoute attentivement, je doute avec discernement

L’ancien ou bien l’enfant, j’apprends de leur enseignement

Sereinement je prends le temps de me pencher sur l’essentiel

De contempler le ciel ou voir un coucher de soleil

Car tout ça n’a pas de prix depuis des lustres et plus encore

Tout est question de métaphore voilà sûrement pourquoi j'écris

Et je porte le micro comme un souvenir trop lourd

À l’heure où chacun de nos mots souffre d’un avenir trop court

Je tombe, je me relève, je n’en tire que des leçons

Tant que le soleil se lève je me contente d’hausser le ton

Je rature et me rassure à la lecture de mon écrit

Mon esprit je triture sous la moiteur d’un bonnet gris

J’arrive enfin sur Terre à la vitesse d’un météore

Puis tranquillement je m'évapore pour laisser place aux métaphores

Et tranquillement je m'évapore pour laisser place aux métaphores

La métaphore

Élancé sur un nuage de métaphores

La métaphore

Je te perfore de métaphores

La métaphore

J’aligne mes plus belles métaphores

La métaphore

Je te perfore de métaphores, allez, appelle les renforts

Ik leer over verschillende gewoonten, meerdere culturen

Ik weet dat schoonheid zich verschuilt onder tekenfilms

Mijn spiritualiteit is slechts de vorm van mijn natuur

De aarde is een kerk, ik ben haar nageslacht

Ik neem de tijd, ik volg het ritme, niets ergs

Allegorische wandeling een beetje zoals St-Exupery

Public Enemy, 92: het klikt en ik doe mee

Pen en papier, ik zal verveling mooi maken

Ik bevestigde mezelf door middel van muziek als ik geen goede leerling was

En de naam van mijn dromen die ik op mijn lippen had

In een hoek van mijn hoofd, onder een elektrische hemel

Op dezelfde golflengte want de werkelijkheid is eclectisch

Ik cultiveer mezelf met zoveel ijver

Onze vleugels zijn genoeg, je hoeft de Zen niet te willen poederen

En ik ben high, een goed standpunt is beter dan een lange toespraak

Ik ben graag vrij, het is tegenwoordig een luxe

Ik heb mijn achtergrond, ik betreur je bullshit wedstrijden

Als God dood is, heb ik het gespoten

Mijn stem zal de juiste zijn omdat ik die met mijn handen heb getraceerd

Dit vuur diep in mijn ogen gaat nooit meer uit

De kennis die men bezit zonder arrogantie of minachting

Een verknoeid paradijs is niet de wereld die ik uitbeeld

Het kan me geen fuck schelen, ik heb het atoomwapen in de schedeldoos

Ik geloof veel meer in ons allemaal dan in jullie Arische ras

En ik draag de microfoon als een zwaar aandenken

In een tijd waarin elk van onze woorden lijdt aan een te korte toekomst

Ik val, ik sta op, ik leer er alleen maar van

Zolang de zon op is, verhef ik gewoon mijn stem

Ik streep door en stel mezelf gerust door mijn schrijven te lezen

Mijn geest maalt onder de vochtigheid van een grijze pet

Ik kom eindelijk naar de aarde met de snelheid van een meteoor

Dan verdamp ik stilletjes om plaats te maken voor metaforen

Klap in mijn handen, schud mijn hoofd dood of jazz

In het geheim van mijn tuinen kweek ik mijn zinnen

Geduldig vervaag ik, laat of niet, het kan me niet schelen

Het is de eenvoud van ouders die ons rijker maakt

Onder de jouwe, scheid de echte van de nep die je zult zien

Voor bulletins gaat het over mensen zoals huisstofmijten

Het is een puinhoop buiten, jonge mensen bemoeien zich ermee

Maar de gans is gewoon window dressing

Zou ik een van degenen zijn die aan het einde van de video wordt overgeslagen?

In onze tijd is de leegte mooi, niet alleen in rap

Vóór de feiten probeer ik Schotland waar te nemen

Ik pas me zo slecht aan de realiteit van de dingen aan

Ik praat figuurlijk en letterlijk tegen deuren

Ik stap in en draag me waar vrede heerst

En ik werk om het probleem heen zonder het ooit op te lossen

Moeilijk om het dilemma te negeren zonder bij elkaar te willen blijven

Ik zie het universum in mijn vergrootglas, pollepel cyanide

En ik geloof evenmin in de mens als in mijn vierduizend Facebook-vrienden

Ik luister aandachtig, ik twijfel met onderscheidingsvermogen

De oudste of het kind, ik leer van hun onderwijs

Rustig neem ik de tijd om me op de essentie te concentreren

Kijk naar de lucht of zie een zonsondergang

Want dit alles is al eeuwen en meer van onschatbare waarde

Het draait allemaal om metaforen, daarom schrijf ik waarschijnlijk

En ik draag de microfoon als een zwaar aandenken

In een tijd waarin elk van onze woorden lijdt aan een te korte toekomst

Ik val, ik sta op, ik leer er alleen maar van

Zolang de zon op is, verhef ik gewoon mijn stem

Ik streep door en stel mezelf gerust door mijn schrijven te lezen

Mijn geest maalt onder de vochtigheid van een grijze pet

Ik kom eindelijk naar de aarde met de snelheid van een meteoor

Dan verdamp ik stilletjes om plaats te maken voor metaforen

En stilletjes verdamp ik om plaats te maken voor metaforen

De metafoor

Zwevend op een wolk van metaforen

De metafoor

Ik sla je met metaforen

De metafoor

Ik stem mijn mooiste metaforen op elkaar af

De metafoor

Ik doorprik je met metaforen, kom op, roep om hulp