La Corde - Vii

Portrait banal d’un adolescent discret

Manu entre en terminal accompagné de ses secrets

Dans son survêt' Arsenal, pe-ra dans les écouteurs

Et le cartable aux couleurs de son équipe du Portugal

Pas grand chose d’original, juste une anecdote

Manu est tombé amoureux de l’un de ses deux meilleurs potes

Il opte pour le silence face à la stupidité

Mais subit le poids écrasant de la culpabilité

Dans sa sexualité solitaire introverti

Averti, les interdits feront de lui un inverti

Il se décide, franchit le cap

La riposte de son pote résonne encore comme une claque

La bulle éclate, la rumeur est blessante

Les murmures des couloirs deviennent très vite assourdissants

On s’insurge, on s’insulte, on en vient aux mains

Puis c’est la corde qui s’incruste comme un remède au lendemain

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, déjà la vingtaine

Je marche les veines ouvertes quand la foudre se déchaîne

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, ton avis je m’en passe

Ce que j’aime: je l’embrasse, ça n’a rien d’obscène

La vie suit son cours, il y a des hauts, il y a des bas

Chez les siens tous les jours sur ses ébats il y a débat

Ça ne parle pas d’amour mais de moral et de nature

Les parents de Manu, toujours dans la caricature

Créature au caractère quasi catastrophique

On reproche à son fils de ne pas être un hypocrite

D’avoir tombé le masque, de s’assumer enfin

Dans ce procès sans fin le jugement est une farce

Regardez-vous dans la glace, qui sont les vrais tordus?

Tous ces gros dégueulasses, donneurs de leçons de vertu

Et au taf c’est la même, l’atmosphère est pesante

Les parallèles et raccourcis ou bien toutes ces blagues écœurantes

Il perd son équilibre, tend l’oreille, entend le vide

Et la corde se balance, menaçante et solide

L’amalgame est facile: l’homo c’est l’abomination

L’hétéro se complaît si fier de sa domination

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, déjà la vingtaine

Je marche les veines ouvertes quand la foudre se déchaîne

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, ton avis je m’en passe

Ce que j’aime: je l’embrasse, tout ça n’a rien d’obscène

Ça s’propage en fait, c’est comme une maladie qui s’propage

Cette loi c’est la légalisation de la pédophilie

Ça n’est pas naturel

L’homosexualité est une abomination

A la sortie de l’usine, Manu décompresse

2012: l’homophobie se décomplexe

Et la droite est dans la rue, celle qui veut sauver la France

On manifeste, on chante pour réduire au silence

«Les pédés au bûcher»: ça n’a rien de bon enfant

Les murs et les poteaux ont des slogans ahurissants

Et si la haine est si fréquente, on s’y habitue pas

Manu fait quelques pas mais son indignation augmente

Il rejoint son mec à l’angle, il arrache une affiche

Trois types arrivent armés de matraque télescopique

Tout se complique, déluge d’injures et de coups

Tout va très vite, dans la panique Manu s'écroule

Frappé au sol, aussitôt c’est le trou noir

Allongé sur le trottoir, quasiment laissé pour mort

Cette fois ce n’est pas la corde qui aura le dernier mot

Dans trois jours on enterre Emmanuel Feliciano

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, déjà la vingtaine

Je marche les veines ouvertes quand la foudre se déchaîne

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, ton avis je m’en passe

Ce que j’aime: je l’embrasse, tout ça n’a rien d’obscène

Banaal portret van een discrete tiener

Manu komt de terminal binnen met zijn geheimen

In zijn trainingspak van Arsenal, pe-ra in de koptelefoon

En de tas in de kleuren van zijn Portugese team

Niet veel origineels, slechts een anekdote

Manu werd verliefd op een van zijn twee beste vrienden

Hij kiest voor stilte in het aangezicht van domheid

Maar draagt ​​het verpletterende gewicht van schuld

In zijn eenzame introverte seksualiteit

Gewaarschuwd, verboden zullen hem een ​​invert maken

Hij bedenkt zich, waagt de sprong

Het antwoord van zijn maat klinkt nog steeds als een klap

De bubbel barst, het gerucht is kwetsend

Het geroezemoes van de gangen wordt al snel oorverdovend

We komen in opstand, we beledigen elkaar, we raken slaags

Dan is het het touw dat zich nestelt als een remedie voor morgen

En dit touw roept me, knipoogt naar me

"The flikker" zoals ze me noemen, een voet in de kist

Niet huilen, het is het niet waard, al in de twintig

Ik loop met open aderen als de bliksem losbarst

En dit touw roept me, knipoogt naar me

"The flikker" zoals ze me noemen, een voet in de kist

Niet huilen, het is het niet waard, ik geef niet om jouw mening

Wat ik leuk vind: ik kus haar, het is niet obsceen

Het leven gaat door, er zijn ups, er zijn downs

Thuis is er elke dag discussie over zijn capriolen

Het gaat niet om liefde, het gaat om moraal en natuur

Manu's ouders, nog steeds in de tekenfilm

Bijna catastrofaal wezen

Zijn zoon wordt bekritiseerd omdat hij geen huichelaar is

Om het masker te laten vallen, om eindelijk aan te nemen

In dit eindeloze proces is het oordeel een farce

Kijk je in de spiegel, wie zijn de echte gestoorden?

Al die dikke smerige, lesgevers in deugd

En op het werk is het hetzelfde, de sfeer is zwaar

Parallellen en snelkoppelingen of al die misselijkmakende grappen

Hij verliest zijn evenwicht, spitst zijn oren, hoort leegte

En het touw zwaait, dreigend en sterk

De amalgaam is eenvoudig: de homo is de gruwel

Het rechte stuk is zo trots op zijn dominantie

En dit touw roept me, knipoogt naar me

"The flikker" zoals ze me noemen, een voet in de kist

Niet huilen, het is het niet waard, al in de twintig

Ik loop met open aderen als de bliksem losbarst

En dit touw roept me, knipoogt naar me

"The flikker" zoals ze me noemen, een voet in de kist

Niet huilen, het is het niet waard, ik geef niet om jouw mening

Wat ik leuk vind: ik kus haar, het is niet obsceen

Het verspreidt zich eigenlijk, het is als een ziekte die zich verspreidt

Deze wet is de legalisering van pedofilie

Het is niet natuurlijk

Homoseksualiteit is een gruwel

Manu verlaat de fabriek en decomprimeert

2012: homofobie is ongeremd

En rechts is op straat, degene die Frankrijk wil redden

We protesteren, we zingen tot stilte

"Fags at the staak": het is niet goed kind

Muren en palen hebben verbijsterende slogans

En als de haat zo vaak voorkomt, raak je er niet aan gewend

Manu zet een paar stappen maar zijn verontwaardiging neemt toe

Hij ontmoet zijn kerel op de hoek, hij scheurt een poster af

Drie mannen arriveren gewapend met telescopische knuppels

Alles wordt ingewikkeld, stortvloed aan beledigingen en slagen

Alles gaat heel snel, in paniek zakt Manu in elkaar

Tegen de grond geslagen, meteen is het het zwarte gat

Liggend op de stoep, bijna voor dood achtergelaten

Deze keer is het niet het touw dat het laatste woord heeft

Over drie dagen begraven we Emmanuel Feliciano

En dit touw roept me, knipoogt naar me

"The flikker" zoals ze me noemen, een voet in de kist

Niet huilen, het is het niet waard, al in de twintig

Ik loop met open aderen als de bliksem losbarst

En dit touw roept me, knipoogt naar me

"The flikker" zoals ze me noemen, een voet in de kist

Niet huilen, het is het niet waard, ik geef niet om jouw mening

Wat ik leuk vind: ik kus haar, het is niet obsceen