Nocturne - Vii, Euphonik

Je claque des dents, la peau du cuir pelé

Squelette hagard errant dans les nuits gelées

Température zéro, tempérament moins deux

Négatif frérot, on s’en sort moins bien qu’eux

Spleen, éthique, espace, vagabondage mental

Des phases lamentables et de nombreuses impasses

Ok t’inquiètes mec on a la nuit pour nous

Ces jours d’obsèques et dans mon corbillard tout roule

On sera pas toujours cool mais ça c’est pas un scoop

Quand tout s'écroule mon pote tu craches pas dans la soupe

Je dialogue avec mon âme mais ça devient si rare

Comme des spams j’atterris dans les indésirables

Je vois mon rival dans les milles morceaux de mon miroir

Le Guernica de Picasso dans l’un de mes tiroirs

De l’espoir dans le blanc des yeux d’un chien galeux

Perd pas de temps mon vieux des vies t’en as pas deux

Comme un canard boiteux je suis toujours à la traîne

Rimes bateaux, bouche pâteuse, non c’est pas la peine

J’ai du vert dans les veines, du venin dans la gorge

Je passerai pas l’arme à gauche avant l’année prochaine

J’admire l’hiver, m’enfonce dans un abîme terrestre

De glace et de poussière: je suis comme un corps céleste

J’ai plus d’ampoules, je fais les cents pas dans ma tête

Noctambule avec un flash de vodka dans la veste

Moi je déambule perplexe dans mes balades nocturnes

L’index tendu comme pour chatouiller Neptune

Insecte minuscule, système solaire

On pousse comme on peut sous l’hémisphère polaire

Les battements par minute: voilà tout ce que je tolère

Les poètes maudits, les mots de Charles Baudelaire

Besoin de prendre l’air, marre de mes quatre murs

Un dernier pack de bières et mon quartier carbure

Qu’on soit Rimbaud ou Baudelaire, on passe des heures à méditer

Car nos cœurs en vérité sont des tombeaux ouverts

Savoure la nuit, son tourbillon, ne voit qu’un tas de vies décimées

Un paradis assassiné, l’amour sous une pluie vermillon

De la rancune au coin des lèvres, balafré comme la lune

Des dunes, des montagnes de rêves quitte à crever dans l’infortune

Déchantèrent le teint blafard quand la vie nous met d'équerre

Je partirai au bout des claires, des lampadaires en guise de phares

Dans mes balades nocturnes y a ceux qui râlent et ceux qui foncent

Tempérament taciturne y a ceux qui parlent et ceux qui font

Sous mes fleurs de Sakura j’enterre ton biz et tes ients-cli

Ça joue les tueurs, les yakuzas mais moi je les baise comme un yankee

Ce monde est devenu taré et les médias soit sûr qu’ils nient

J'écris sous un ciel voilé, ils débattent sur le burkini

Je ne dors que d’un œil à l’heure où les consciences se fanent

Même si mon cœur est un cercueil, est-ce le mien qui est en panne?

Vingt et un grammes que rien n’allège, le poids d’une âme indivisible

Je me sens presque invisible comme un fantôme sous la neige

L’amour nous rend vicieux, regarde nous on se blesse vite

Elle diront qu’elles sont presbytes alors qu’elles en ont plein les yeux

Nos soupirs les entends-tu?

On tient à peine debout

On continue de tenir le coup avec des sourires de pendus

Un vent glacial mais fraternel, dans ses bras je m'évanouie

Une balade éternelle et un violon dans la nuit

Moi je déambule perplexe dans mes balades nocturnes

L’index tendu comme pour chatouiller Neptune

Insecte minuscule, système solaire

On pousse comme on peut sous l’hémisphère polaire

Les battements par minute: voilà tout ce que je tolère

Les poètes maudits, les mots de Charles Baudelaire

Besoin de prendre l’air, marre de mes quatre murs

Un dernier pack de bière et mon quartier carbure

Dans le silence de la nuit c’est là que je me sens le mieux

Balade au clair de lune

Dans le silence de la nuit c’est là que je me sens le mieux

Du monde dans lequel on vit je me réfugie le soir

Dans le silence de la nuit c’est là que je me sens le mieux

Balade nocturne dans des champs de jasmin

Dans le silence de la nuit c’est là que je me sens le mieux

Du monde dans lequel on vit je me réfugie le soir

Ik klappertanden, huid afgepeld leer

Verwilderd skelet dat door de bevroren nachten dwaalt

Nul temperatuur, min twee temperament

Negatief man, we doen het niet zo goed als zij

Milt, ethiek, ruimte, mentaal dwalen

Treurige fases en veel doodlopende wegen

Oké, maak je geen zorgen man, we hebben de nacht voor onszelf

Deze begrafenisdagen en in mijn lijkwagen rolt alles

We zullen niet altijd cool zijn, maar dat is geen primeur

Als het allemaal uit elkaar valt, mijn vriend, spuug je niet in de soep

Ik praat met mijn ziel, maar het wordt zo zeldzaam

Net als spam beland ik in het ongewenste

Ik zie mijn rivaal in de duizend stukjes van mijn spiegel

Picasso's Guernica in een van mijn lades

Hoop in het wit van de schurftige hondenogen

Verspil geen tijd mijn oude leven, je hebt er geen twee

Als een lamme eend sta ik altijd achter

Bootrijmpjes, pasteuze mond, nee, het is het niet waard

Kreeg groen in mijn aderen, gif in mijn keel

Pas volgend jaar ga ik naar links

Ik bewonder de winter, zink weg in een aardse afgrond

Van ijs en stof: ik ben als een hemellichaam

Ik heb meer blaren, ik ijsbeerde in mijn hoofd

Nachtbraker met een vleugje wodka in het jasje

Ik dwaal verbijsterd rond tijdens mijn nachtelijke wandelingen

Wijsvinger uitgestrekt alsof hij Neptunus wil kietelen

Klein insect, zonnestelsel

We duwen als we kunnen onder het polaire halfrond

Beats per minute: meer tolereer ik niet

De vervloekte dichters, de woorden van Charles Baudelaire

Moet een frisse neus halen, heb genoeg van mijn eigen vier muren

Nog een laatste pakje bier en mijn buurt staat in brand

Of we nu Rimbaud of Baudelaire zijn, we brengen uren door met mediteren

Want onze harten zijn in waarheid open graven

Geniet van de nacht, zijn wervelwind, zie alleen een stapel gedecimeerde levens

Een vermoord paradijs, liefde onder een vermiljoenen regen

Wrok op de hoek van de lippen, littekens als de maan

Duinen, bergen van dromen, zelfs als dat betekent sterven door ongeluk

Ontgoochelde de bleke huidskleur als het leven ons vierkant maakt

Ik zal vertrekken na de heldere, straatlantaarns als koplampen

Tijdens mijn nachtelijke wandelingen zijn er mensen die mopperen en mensen die aanvallen

zwijgzaam temperament er zijn er die praten en er zijn er die doen

Onder mijn Sakura-bloemen begraaf ik je bedrijf en je klanten

Het speelt de moordenaars, de yakuza, maar ik neuk ze als een yankee

Deze wereld is gek geworden en de media zullen zeker ontkennen

Ik schrijf onder een bewolkte hemel, ze debatteren over de boerkini

Ik slaap met één oog open terwijl het geweten wegebt

Ook al is mijn hart een doodskist, is het mijne gebroken?

Eenentwintig gram waar niets lichter van wordt, het gewicht van een ondeelbare ziel

Ik voel me bijna onzichtbaar als een geest in de sneeuw

Liefde maakt ons wreed, kijk hoe we snel gekwetst worden

Ze zullen zeggen dat ze presbyopisch zijn als ze er vol van zijn

Onze zuchten hoor je ze?

We staan ​​amper

We blijven volhouden met een beulglimlach

Een ijzige maar broederlijke wind, in zijn armen val ik flauw

Een eeuwige rit en een viool in de nacht

Ik dwaal verbijsterd rond tijdens mijn nachtelijke wandelingen

Wijsvinger uitgestrekt alsof hij Neptunus wil kietelen

Klein insect, zonnestelsel

We duwen als we kunnen onder het polaire halfrond

Beats per minute: meer tolereer ik niet

De vervloekte dichters, de woorden van Charles Baudelaire

Moet een frisse neus halen, heb genoeg van mijn eigen vier muren

Nog een laatste pakje bier en mijn buurt staat in brand

In de stilte van de nacht voel ik me daar het beste

Maanlicht wandeling

In de stilte van de nacht voel ik me daar het beste

Voor de wereld waarin we leven zoek ik 's nachts mijn toevlucht

In de stilte van de nacht voel ik me daar het beste

Nachtwandeling door jasmijnvelden

In de stilte van de nacht voel ik me daar het beste

Voor de wereld waarin we leven zoek ik 's nachts mijn toevlucht