Vértigo - Valira

Estaba buscando en el armario una opción

Y decidirme a olvidar

Las prendas que trajeron lluvia y tos

Sonaban alarmas por aguantar la presión

Dentro de aquel vendaval

Silencio aunque rasgara con la voz

Las marchitas letras por las que me hundí

Y que me hicieron mortal

Me asusto al escuchar mi piel crujir

Suena el eco de aventura al resistir

Y toda esta soledad, me mece y me acompaña al escribir

Pero hay estigmas en mi voz

Quiero encontrarme y comprender, qué es este vértigo al futuro

Todo el terror que la derrota capturó

Temí que aguantaran mis pies, apreté dientes contra el mundo

Mi pobre alma entre sus trozos se escudó

Me pudo el cansancio con el cambio de estación

Herido por el puñal, clavándome el pasado y su sabor

Canté en el diluvio hasta dolerme el pulmón

Deseando alguna señal, muriendo de ocultar tanta lesión

Muerdo la atadura que me impide huir

Y me quiere silenciar, que aprieta y que me obliga a combatir

Sé que olvidaré el momento en que me fui

Y quedará lo real, la huella ya inmortal que llevo en mí

Pero hay estigmas en mi voz

Quiero encontrarme y comprender, qué es este vértigo al futuro

Todo el terror que la derrota capturó

Temí que aguantaran mis pies, apreté dientes contra el mundo

Mi pobre alma entre sus trozos se escudó

Sigo notando el balanceo, y lo inestable de este mar

Todo empezó como un recreo, que suplantó mi identidad

Y el aleteo, que creo que me hará despegar como un dragón

Que escupe fuego, el asedio que este viaje me causó

Que ahora buceo y ya no encuentro diversión

Quiero encontrarme y comprender, qué es este vértigo al futuro

Todo el terror que la derrota capturó

Temí que aguantaran mis pies, apreté dientes contra el mundo

Mi pobre alma entre sus trozos se escudó

Ik zocht in de kast naar een optie

En besluit te vergeten

De kleren die regen en hoest brachten

Er klonken alarmen om de druk te weerstaan

Binnen die storm

Stilte, ook al scheurde hij met zijn stem

De verdorde brieven waar ik voor zonk

En dat ze me sterfelijk hebben gemaakt

Ik schrik als ik mijn huid hoor kraken

De avontuurlijke echo klinkt bij verzet

En al deze eenzaamheid rockt me en begeleidt me bij het schrijven

Maar er zitten stigma's in mijn stem

Ik wil mezelf vinden en begrijpen, wat is deze duizeligheid naar de toekomst

Alle terreur die door de nederlaag werd gevangen

Ik was bang dat mijn voeten het zouden houden, ik klemde mijn tanden op elkaar tegen de wereld

Mijn arme ziel tussen haar stukken was afgeschermd

Vermoeidheid kreeg me met de verandering van het seizoen

Gewond door de dolk, me stekend met het verleden en zijn smaak

Ik zong in de zondvloed tot mijn longen er pijn van deden

Ik wens een teken, stervend om zoveel verwonding te verbergen

Ik bijt in de ketting die me ervan weerhoudt weg te rennen

En hij wil me het zwijgen opleggen, dat hij knijpt en dat dwingt me om te vechten

Ik weet dat ik het moment dat ik wegging zal vergeten

En het echte werk zal blijven, de toch al onsterfelijke afdruk die ik in me draag

Maar er zitten stigma's in mijn stem

Ik wil mezelf vinden en begrijpen, wat is deze duizeligheid naar de toekomst

Alle terreur die door de nederlaag werd gevangen

Ik was bang dat mijn voeten het zouden houden, ik klemde mijn tanden op elkaar tegen de wereld

Mijn arme ziel tussen haar stukken was afgeschermd

Ik blijf het schommelen en het onstabiele van deze zee opmerken

Het begon allemaal als een pauze, die mijn identiteit imiteerde

En het gefladder, waarvan ik denk dat het me zal doen opstijgen als een draak

Dat spuwt vuur, de belegering die deze reis me veroorzaakte

Dat ik nu duik en dat vind ik niet meer leuk

Ik wil mezelf vinden en begrijpen, wat is deze duizeligheid naar de toekomst

Alle terreur die door de nederlaag werd gevangen

Ik was bang dat mijn voeten het zouden houden, ik klemde mijn tanden op elkaar tegen de wereld

Mijn arme ziel tussen haar stukken was afgeschermd