Without Mythologies - The Weakerthans

A soft breeze with the slippery concrete black and full of muddy slush,

contrasting with the hoarfrost,

clean and hung on a tunnel of silent shivering trees

(the ones you said you’d like to be),

and the birds that screamed at the sun

now buried deep down below the ground,

beneath the snow, I press my shoulder to this wall between us.

I know you are behind me and I press my shoulder to this wall,

determined not to turn around.

I didn’t see you standing,

still that statue that I molded in my mind to kiss,

so beautiful you’ll never move again.

Someplace far away, at some sad table littered with chipped plates,

with bad light,

in 48 frames from a movie on the cutting room floor,

you said «True meaning would be dying with you»,

and though I wanted to, I did not smile.

But now I will give up on this wall that I have fought with,

never uncover meaning behind our rich words.

If I could I would make you a raging river,

with angry rapids, supplied with rain,

so you could always meander

and forever be able to run away

without contending with myths wrongly interpreted, with pain.

A harsh wind.

Een zacht briesje met het gladde betonzwart en vol modderige modder,

in tegenstelling tot de rijp,

schoon en opgehangen aan een tunnel van stille rillende bomen

(degenen die je zei dat je zou willen zijn),

en de vogels die schreeuwden naar de zon

nu diep onder de grond begraven,

onder de sneeuw druk ik mijn schouder tegen deze muur tussen ons in.

Ik weet dat je achter me staat en ik druk mijn schouder tegen deze muur,

vastbesloten zich niet om te draaien.

Ik zag je niet staan,

nog steeds dat beeld dat ik in mijn gedachten heb gevormd om te kussen,

zo mooi dat je nooit meer zult verhuizen.

Ergens ver weg, aan een trieste tafel bezaaid met afgebroken borden,

met slecht licht,

in 48 frames uit een film op de vloer van de uitsnijderij,

je zei: "De ware betekenis zou zijn met jou te sterven",

en hoewel ik het wilde, glimlachte ik niet.

Maar nu zal ik deze muur opgeven waarmee ik heb gevochten,

ontdek nooit de betekenis achter onze rijke woorden.

Als ik kon, zou ik je een kolkende rivier maken,

met woeste stroomversnellingen, voorzien van regen,

dus je kunt altijd dwalen

en voor altijd kunnen wegrennen

zonder te strijden met verkeerd geïnterpreteerde mythen, met pijn.

Een harde wind.