(past-due) - The Weakerthans

February always finds you folding

Local papers open to the faces

«Passed away» to wonder what they’re holding

In those hands ​we're never shown, the places

Formal photographs refuse to mention

His tiny feet, that birthmark on her knee

The tyranny of framing our attention

With all the eyes their eyes no longer see

And darkness comes too early, you won’t find

The many things you owe these latest dead

A borrowed book, that cheque you didn’t sign

The tools to be bereaved with, be beloved

Give what you can: to keep, to comfort this

Plain fear you can’t extinguish or dismiss

Februari vindt je altijd folden

Lokale kranten staan ​​open voor de gezichten

«Overleden» om zich af te vragen wat ze in hun bezit hebben

In die handen worden we nooit getoond, de plaatsen

Formele foto's weigeren te vermelden

Zijn kleine voetjes, die moedervlek op haar knie

De tirannie van het bepalen van onze aandacht

Met alle ogen die hun ogen niet meer zien

En de duisternis komt te vroeg, je zult het niet vinden

De vele dingen die je deze laatste doden schuldig bent

Een geleend boek, die cheque die u niet heeft ondertekend

De tools om mee te sterven, wees geliefd

Geef wat je kunt: om dit te behouden, om dit te troosten

Pure angst die je niet kunt blussen of afwijzen