25 - The Pretty Reckless

Year one was lots of fun

But nothin' lasts forever in my dreams

Two, I followed you

Because you knew the way or so it seemed

At three, I still believed

That we would be becoming destiny

At four, I wanted more

But you were movin' on to better things

At twenty-five, and still alive

Much longer than expected for a man

At twenty-five, a hope has died

And the glass of my intentions turns to sand

And shatters in my hand

Oh, oh, oh

Five to six, a lie, a kiss

The secrets that were stirred we’d never say

Skipped to eight, we called it fate

To live to let us die another day

At nine, I saw the signs

Reflected in the barrel of a gun

Ten, we’re here again

Those who loved me burned up in the sun

At twenty-five, and still alive

Much longer than expected for a man

At twenty-five, a hope has died

And the glass of my intentions turns to sand

And shatters in my hand

Shatters in my hand

From eleven to twelve, I held the future in my grasp

And all through my teens

I screamed that may not live much past

Twenty-one, two, three, four

Twenty-one, two, three, four

Twenty-one, two, three, four

One, two, three, four

At twenty-five, and still alive

Much longer than expected for a man

At twenty-five, a hope has died

And the glass of my intentions

The glass of my intentions

The glass of my intentions turns to sand

It shatters in my hand

Shatters in my hand

In my hand

Jaar één was erg leuk

Maar niets duurt eeuwig in mijn dromen

Twee, ik heb je gevolgd

Omdat je de weg wist of zo leek het

Toen ik drie was, geloofde ik nog steeds

Dat we het lot zouden worden

Om vier uur wilde ik meer

Maar je ging door naar betere dingen

Op vijfentwintig, en nog steeds in leven

Veel langer dan verwacht voor een man

Op vijfentwintigjarige leeftijd is een hoop gestorven

En het glas van mijn intenties verandert in zand

En verbrijzelt in mijn hand

Oh Oh oh

Vijf tot zes, een leugen, een kus

De geheimen die werden beroerd zouden we nooit zeggen

Overgeslagen naar acht, we noemden het het lot

Om te leven om ons nog een dag te laten sterven

Om negen uur zag ik de borden

Weerspiegeld in de loop van een geweer

Tien, we zijn er weer

Degenen die van me hielden, verbrandden in de zon

Op vijfentwintig, en nog steeds in leven

Veel langer dan verwacht voor een man

Op vijfentwintigjarige leeftijd is een hoop gestorven

En het glas van mijn intenties verandert in zand

En verbrijzelt in mijn hand

Versplintert in mijn hand

Van elf tot twaalf hield ik de toekomst in mijn greep

En al mijn tienerjaren

Ik schreeuwde dat het misschien niet lang meer zal duren

Eenentwintig, twee, drie, vier

Eenentwintig, twee, drie, vier

Eenentwintig, twee, drie, vier

Een twee drie vier

Op vijfentwintig, en nog steeds in leven

Veel langer dan verwacht voor een man

Op vijfentwintigjarige leeftijd is een hoop gestorven

En het glas van mijn intenties

Het glas van mijn intenties

Het glas van mijn intenties verandert in zand

Het verbrijzelt in mijn hand

Versplintert in mijn hand

In mijn hand