The Blizzard - The Clarks

10th Street don’t run in a straight line

We played on the part we couldn’t find

And a musky old man, had a cup in his hand

He’s the unofficial doorman, he helped flag down the cabs

The snow started light, we thinking about home

But thinking was by far the closest we’d get, we’re alone

And what I had planned for the next couple days

Nothing more than a wish, still a phone call away

So we headed west, an our felt like four

'Til we had to sleep or just couldn’t see anymore

And the man on the corner, was probably home, it was late

And we were stranded on the highway at the Frederick, Super 8

(Lost on the highway, I ain;t never going back… no, no, no)

10 inches, twelve, fifteen, twenty-four

Then the cable went out, we just sang songs then got bored

Tempers were short when the food it got thin

We walked a half a mile to the buffet, at the Holiday Inn

Six hours turned to twelve, and twelve to forty-eight

We watched the gypsy’s take shelter when they closed the interstate

We spoke of Civil War, Pulp Fiction, and our escape

Everything was shut down, but for that Frederick, Super 8

(Don't apologize, just give me my fuckin' sandwich)

Lost on the highway on the side of the road

Kicking your feet up to lighten the load

There was a contest of manhood and there was no debate

Oh six lonely, lonely, lonely men’at that Frederick, Super 8

(It rhymes with 'debate'…I ain’t never going back)

10th Street loopt niet in een rechte lijn

We speelden op de rol die we niet konden vinden

En een muskusachtige oude man had een beker in zijn hand

Hij is de onofficiële portier, hij hielp de taxi's te markeren

De sneeuw begon licht te worden, we dachten aan thuis

Maar denken kwam verreweg het dichtst in de buurt, we zijn alleen

En wat ik had gepland voor de komende dagen

Niets meer dan een wens, nog steeds een telefoontje verwijderd

Dus gingen we naar het westen, en ons voelde als vier

'Totdat we moesten slapen of gewoon niet meer konden zien

En de man op de hoek was waarschijnlijk thuis, het was al laat

En we waren gestrand op de snelweg bij de Frederick, Super 8

(Verdwaald op de snelweg, ik ga nooit meer terug... nee, nee, nee)

10 inch, twaalf, vijftien, vierentwintig

Toen viel de kabel uit, we zongen gewoon liedjes en verveelden ons toen

De gemoederen waren opvliegend toen het eten dun werd

We liepen een halve mijl naar het buffet, in de Holiday Inn

Zes uur werd twaalf uur en twaalf uur achtenveertig

We zagen de zigeuners schuilen toen ze de snelweg afsloten

We spraken over burgeroorlog, pulpfictie en onze ontsnapping

Alles werd stilgelegd, behalve dat Frederick, Super 8

(Verontschuldig je niet, geef me gewoon mijn verdomde boterham)

Verdwaald op de snelweg aan de kant van de weg

Je voeten omhoog trappen om de last te verlichten

Er was een wedstrijd van mannelijkheid en er was geen debat

Oh zes eenzame, eenzame, eenzame mannen bij die Frederick, Super 8

(Het rijmt op 'debat'... ik ga nooit meer terug)