Bees - The Ballroom Thieves

There’s a voice that pulls me stumbling through a symphony

And the less of it I need, the more I get

'Til I’m swept up by the shape of all the centuries

Like an echo in the chambers of my chest

I think she fears I’ll be a servant to my history

Or worse, a slave to someone else’s misplaced doubts

So I try too hard to kill what’s out to kill me

'Til I’m blind and hiding in the lion’s mouth

And the words she aches to hear pour through my canyon

And they’re singing in the caverns of my limbs

And though I do my best to try to understand them

They only follow me like vultures in the end

I once read that I should write something worth reading

Or I should do something worth writing about

And as my ears they buzz like bees upon the ceiling

I start to pour a little more than I’m allowed

I said our hearts know deeper seasons than our memories

She said «this harvest might sustain us for a year»

And of all the thousand ways the world could tempt me

I’ve never met a better fighter than her fear

So as I try to breathe the air that she is breathing

And we dance a lightless dance upon my floor

I am burning to tell her she’s all i’m needing

But i’m drowned out by all the noise outside the door

Carried by the current of the morning

Miles below the surface of the dawn

This is not the place that I was born in

But it doesn’t mean it’s not the place where I belong

Er is een stem die me door een symfonie laat struikelen

En hoe minder ik er van nodig heb, hoe meer ik krijg

Tot ik word meegesleurd door de vorm van alle eeuwen

Als een echo in de kamers van mijn borst

Ik denk dat ze bang is dat ik een dienaar van mijn geschiedenis zal zijn

Of erger nog, een slaaf van de misplaatste twijfels van iemand anders

Dus ik probeer te hard om te doden wat erop uit is om mij te vermoorden

Tot ik blind ben en me verstop in de bek van de leeuw

En de woorden die ze zo graag hoort, stromen door mijn kloof

En ze zingen in de spelonken van mijn ledematen

En hoewel ik mijn best doe om ze te begrijpen,

Ze volgen me uiteindelijk alleen als gieren

Ik heb ooit gelezen dat ik iets moet schrijven dat het lezen waard is

Of ik moet iets doen dat de moeite waard is om over te schrijven

En als mijn oren zoemen ze als bijen op het plafond

Ik begin iets meer te gieten dan ik mag

Ik zei dat ons hart diepere seizoenen kent dan onze herinneringen

Ze zei dat "deze oogst ons misschien een jaar in leven houdt"

En van alle duizend manieren waarop de wereld me zou kunnen verleiden

Ik heb nog nooit een betere vechter ontmoet dan haar angst

Dus terwijl ik probeer de lucht in te ademen die zij inademt

En we dansen een lichtloze dans op mijn vloer

Ik sta te trappelen om haar te vertellen dat ze alles is wat ik nodig heb

Maar ik word overstemd door al het lawaai buiten de deur

Meegevoerd door de stroom van de ochtend

Mijlen onder het oppervlak van de dageraad

Dit is niet de plaats waar ik ben geboren

Maar het betekent niet dat het niet de plaats is waar ik thuishoor