Hancock 96 - Sorge

Attorno a un tavolo

All’ultimo piano

Stasera beviamo

Alla faccia di chi ci deve i quattrini

Alla faccia di quelli a cui li dobbiamo

A questo mondo spietato

Che non non accetta più cambiali

Né pagherò

Né pagherei

Né la vecchia e cara stretta di mano

Stasera però beviamo

Abbiamo un tavolo prenotato da Hob

Da Sable

Da Sax

Da Weegee’s

Da Louie

Da Wit

E infine quassù in alto

All’ultimo piano

E tra un cocktail e l’altro

Un discorso accennato

Teniamo in ordine i conti

Le entrate

Le uscite

Le spese

I risparmi

I diritti ceduti

Le royalty accumulate

Per poi realizzare che i dividendi non bastano

A prenotare una stanza per più di una notte all’Allerton Plaza

Ma stasera mi sento fortunato vestito tutto di blu

In tasca ho un dente di bimba che una sera d’estate è caduto a mia figlia

Tiene lontane le ombre

Tiene lontano il passato

Tiene lontana la gente che chiama alle dieci di sera

In cerca di conforto

Una parola buona

Una rima che non stona

Un’apparizione a Roma

Stasera però, dico, sono a posto così

Perciò all’incrocio mi sporgo

E faccio segno al tassista di accostare a sinistra

E una volta sceso apro il portafogli

E conto quello resta

Dopo la cena

La mancia

E dodici cocktail Martini

Allora convinco Wendy ad aprire il suo

Di pelle pregiata

Cucito a mano da un artigiano di fama

«Un dollaro al ragazzo», dico

«un dollaro alla madre

Un dollaro anche al reduce dell’Iraq, Wendy

Che canta Presley e le canzoni di Natale»

Quassù mi metto a guardare le luci giù in fondo alla strada

Il punto dove tutto finisce, dove la gente si spara

Il bus lì non ferma

Il mondo lì non prende

L’autista lì non scende

Ha i parenti in Polonia

La moglie di Praga

E una figlia già grande che studia fisica o storia all’università di Germania

Il barman invece qui si allarma

Ha una riga sul volto

Lo sguardo sconvolto

Mentre fissa la macchina del ghiaccio che gira a vuoto

Gli è caduta una lacrima, confessa, dentro a un Daikiri

Chi la trova è pregato di restituirgli i sospiri

C'è una luce che inganna a quest’ora del giorno

Al 96° piano della torre più alta del mondo

Il giallo sembra oro

Il verde sembra smalto

Il rosso s’accende di colpo come fosse un semaforo

Si storce un po' il mondo adesso

S’alzato il vento

Quando d’un tratto mi guardo di nuovo le tasche e realizzo contento

Che non ho più una lira

Che ho perso anche i buoni

Il dente di mia figlia

E il biglietto per il concerto del Reverendo Joy

Ma è l’ora di andare

Di chiedere il conto

Che giro a Wendy e al suo portafoglio

Quindi annuncio rivolto alla sala

«Signori, è stato bello

Ma la notte è finita

Mettiamoci in fila

E cominciamo a scendere

I delusi in coda

E le signore davanti»

Rond een tafel

Op de bovenste verdieping

Laten we vanavond drinken

In het aangezicht van degenen die ons geld schuldig zijn

In het aangezicht van degenen aan wie we ze verschuldigd zijn

Naar deze meedogenloze wereld

Die geen rekeningen meer accepteert

Ik zal ook niet betalen

Ik zou ook niet betalen

Noch de oude en dierbare handdruk

Maar laten we vanavond drinken

We hebben een tafel gereserveerd bij Hob

Van Sabel

Van Sax

Van Weegee's

Van Louie

Van wit

En tot slot, hier boven

Op de bovenste verdieping

En tussen de ene cocktail en de andere

Een genoemde toespraak

Laten we de rekeningen op orde houden

De inkomsten

De uitgangen

Uitgaven

De besparingen

De toegewezen rechten

De royalty's verzamelden zich

Om vervolgens te beseffen dat dividend niet genoeg is

Om een ​​kamer voor meer dan één nacht te boeken bij Allerton Plaza

Maar vanavond voel ik me gelukkig gekleed in het blauw

In mijn zak heb ik een kindertand die op een zomeravond uitviel bij mijn dochter

Houdt schaduwen weg

Het houdt het verleden weg

Het houdt mensen weg die om tien uur 's avonds bellen

Op zoek naar comfort

Een goed woord

Een rijm die niet botst

Een verschijning in Rome

Maar vanavond, zeg ik, gaat het goed

Dus op het kruispunt leun ik naar buiten

En ik gebaar naar de taxichauffeur om links te stoppen

En zodra ik uitstap, open ik mijn portemonnee

En ik tel wat overblijft

Na het eten

Tip

En twaalf Martini-cocktails

Dus ik overtuig Wendy om de hare te openen

Gemaakt van fijn leer

Met de hand genaaid door een gerenommeerde vakman

'Een dollar per jongen,' zeg ik

«een dollar voor de moeder

Een dollar ook voor de Irak-veteraan Wendy

Wie zingt Presley en kerstliederen»

Hierboven begin ik naar de lichten verderop in de straat te kijken

Het punt waar het allemaal eindigt, waar mensen zichzelf neerschieten

De bus stopt daar niet

De wereld brengt daar niet heen

Daar stapt de chauffeur niet uit

Hij heeft familie in Polen

De vrouw van Praag

Ze is een al volwassen dochter die natuurkunde of geschiedenis studeert aan de Universiteit van Duitsland

De barman daarentegen is hier gealarmeerd

Hij heeft een lijn op zijn gezicht

De geschokte blik

Terwijl hij naar de ijsmachine staart die leeg is

Er viel een traan, bekent hij, in een Daikiri

Degene die het vindt, wordt gevraagd zijn zuchten te beantwoorden

Er is een licht dat je bedriegt op dit tijdstip van de dag

Op de 96e verdieping van de hoogste toren ter wereld

 Geel lijkt op goud

Het groen lijkt op nagellak

Het rode licht gaat plotseling aan alsof het een stoplicht is

De wereld is nu een beetje aan het draaien

De wind is opgestoken

Als ik ineens weer in mijn zakken kijk en besef dat ik gelukkig ben

Dat ik geen lira meer heb

Dat ik ook de coupons kwijt ben

De tand van mijn dochter

En het kaartje voor het concert van dominee Joy

Maar het is tijd om te gaan

Om de rekening te vragen

Wat een wending voor Wendy en haar portemonnee

Dan kondig ik het publiek aan

“Heren, het was goed

Maar de nacht is voorbij

Laten we in de rij gaan staan

En we beginnen af ​​te dalen

De teleurgestelden in de rij

En de dames voorop"