Bar Destino - Sorge

E per primo entra Emanuele e si siede in disparte

I libri di scuola mai aperti, immacolati

E guarda lontano oltre il molo e lo stadio

La strada che io ho preso e lui solo sognato

Sandra distratta, Ben con un inchino

Giorgio al bancone che beve e che dice:

«Esiste un confine, una linea che divide

La vita che funziona da quella che uccide»

Ed ecco Massimo che non avevo ancora notato

Massimo, con cui avrei vomitato

Fatto

Una notte di marzo con Coltrane sul piatto

E Leo a mezzanotte

Travestito da Morte

La falce appoggiata sopra ai cartoni del vino

E poi arrivi tu

E mi tiri per un braccio

E insieme cadiamo

Tra i tavoli affollati, le mani, i discorsi, le birre, i gelati

E io che ti seguo, giù fino a terra

In quest’assurda prova d’amore e di guerra

E vedo Andrea e la schiena di Eva

Il sorriso di Marta, Anthony e Marcella

E vedo Pietro così come sarebbe diventato

Due anni più tardi dopo tutto il casino che c'è stato

E mi rivolgo a Vittoria, la prendo per mano

E le chiedo di parlarmi ancora con la stessa grazia

En Emanuele komt als eerste binnen en gaat aan de zijlijn zitten

Nooit geopende schoolboeken, puntgaaf

En kijk veel verder dan de pier en het stadion

Het pad dat ik heb genomen en waar hij alleen maar van droomde

Sandra afgeleid, Ben buigend

Giorgio aan de toonbank, drinkend en zeggend:

"Er is een grens, een scheidslijn

Het leven dat werkt vanuit degene die doodt»

En hier is Massimo, die ik nog niet had opgemerkt

Massimo, met wie ik zou hebben overgegeven

Gedaan

Een maartavond met Coltrane op het bord

En Leo om middernacht

Vermomd als dood

De zeis leunend op de wijnkartons

En dan kom je

En je trekt me aan de arm

En samen vallen we

Tussen de overvolle tafels, de handen, de toespraken, de bieren, de ijsjes

En ik volg je, tot op de grond

In deze absurde test van liefde en oorlog

En ik zie dat Andrea en Eva terug zijn

De glimlach van Marta, Anthony en Marcella

En ik zie Peter zoals hij zou zijn geworden

Twee jaar later na alle chaos

En ik draai me om naar Vittoria, ik neem haar bij de hand

En ik vraag haar om weer met dezelfde gratie tegen me te praten