El Bahiano - Soledad

Otra triste historia

Como tantas que he escuchado

De un amor imposible

De un romance mal logrado

Dicen que allá era otro día más

En la playa de Ipanema

Se encontraba un doctor de puesto superior

Con su hija Lorena

Sentada en un bar y esperando al papá

Lorena escuchaba un piano

El pianista sonrió y Lorena cayó

Por aquel trigueñísimo Bahiano

Poeta soñador, sin rumbo, sin cruzados

Pero ella no se iría de su lado

Aquel Bahiano de tierra y sol

Le enseño lo que es el amor

Aquel Bahiano fue más que el cielo

Fue más que un Dios

La fuerza que los apoderó fue la que luego los traicionó…

Ay!

todavía se oye en el aire

A la Lorena llorar de amor

Por aquel Bahiano

Por supuesto el padre puso el grito en el cielo:

— ¿hija que dirán tu madre y los demás?

-

Ese miserable, no es de tu categoría

Y no pega en nuestra rica sociedad

Olvídate del Bahiano que yo jamás lo permitiré

Y voy a llevarte lejos para que no lo vuelvas a ver

Con su alma en pena

Y sin consuelo estaba Lorena

Cuando a la cima del Corcovado fue que llegó

— no puedo vivir sin el amor de mi Bahiano… -

Y así mismo abrió sus alas y voló

weer een triest verhaal

Zoals zovelen die ik heb gehoord

van een onmogelijke liefde

Van een slecht bereikte romance

Ze zeggen dat er nog een dag was

Op het strand van Ipanema

Er is een top gerangschikte arts gevonden

Met zijn dochter Lorraine

Zittend in een bar en wachtend op papa

Lorena luisterde naar een piano

De pianist glimlachte en Lorena viel

Voor die trigueñísimo Bahiano

Dromerige dichter, doelloos, zonder kruisvaarders

Maar ze zou niet van zijn zijde wijken

Dat Bahiaans van aarde en zon

Ik leer hem wat liefde is

Dat Bahiano meer was dan de hemel

Hij was meer dan een God

De kracht die hen greep, was degene die hen later verraadde...

Oh!

nog steeds in de lucht gehoord

Naar de Lorena kreet van liefde

Voor dat Bahian

Natuurlijk riep de vader naar de hemel:

— Dochter, wat zullen je moeder en de anderen zeggen?

-

Dat ellendige, is niet jouw categorie

En het past niet in onze rijke samenleving

Vergeet de Bahiano die ik nooit zal toestaan

En ik ga je meenemen zodat je het niet meer zult zien

Met zijn ziel in pijn

En zonder troost was Lorena

Toen hij de top van Corcovado bereikte

— Ik kan niet leven zonder de liefde van mijn Bahiano... -

En zomaar opende hij zijn vleugels en vloog