A Mi Gente - Soledad

Sentados al cordón de la vereda

Bajo la sombra de algún árbol bonachón

Vimos pasar coquetos carnavales

Careta viva de un pueblo con dolor

Primero fue Pitico y sus muchachos

Mochido con su gran inspiración

El pobrerío rodea los tablados

El chirimío que toma la canción

Tibio febrero de siestas musiqueros

Simple remedio de la felicidad

Los sensibleros, poetas orilleros

Le dan la flor al barrio que se va

Pueblo divino morrudo savalero

Brindo contigo préstame el corazón

Quiero el secreto del hombre de tu río

Del hombre chimenea, del canilla cantor

Dale a mis ojos la luz de tu bohemia

Charlas del Charlo, Roberto Guitarrón

Y el firulete, el sapo de los verdes

El vino de la herida, de loro y su tambor

Pueblo divino morrudo savalero

Papel picado botija bajo el sol

Sigue tu lucha de pan y de trabajo

Que el tamboril se olvida y la miseria no

Zittend aan de rand van de stoep

In de schaduw van een goedaardige boom

We zagen flirterige kermissen voorbij komen

Levend masker van een volk in pijn

Eerst waren het Pitico en zijn jongens

Mochido met zijn grote inspiratie

De armen omringen de planken

De schalmei die het lied pakt

Warme februari vol muzikale siësta

Eenvoudige geluksremedie

De sentimentele, dichters van de kust

Ze geven de bloem aan de wijk die vertrekt

Savalero morrudo goddelijke stad

Ik proost met je, leen me je hart

Ik wil het geheim van de man van je rivier

Van de schoorsteenman, van de zingende kraan

Geef mijn ogen het licht van jouw bohemen

Gesprekken van de Charlo, Roberto Guitarrón

En de firulete, de pad van de greens

De wijn van de wond, van de papegaai en zijn trommel

Savalero morrudo goddelijke stad

Papiersnippers botija onder de zon

Volg je strijd voor brood en werk

Dat de trommel wordt vergeten en de ellende niet