Opus Sufferta - Silvia Conti

O sogni grandiosi di amici che sanno volare

Oppure ricordi che bruciano, ma non fanno più male

O passaggi trovati per caso e non per davvero

E Marino non tornerà

Marino non tornerà

Guardando più a fondo ai tuoi occhi

Ho scoperto dov’era il tuo nemico:

Nascosto a curarsi le ultime ferite

E ho visto anche un lungo sorriso

Bianco come una nuvola

Non c'è poi differenza, lo vedi

Tra l’anima e il cielo

E il mare si calmerà

Il mare si calmerà

E dentro il cappello a cilindro

Non ho più trovato il mio coniglio

E i miei pensieri volano più leggeri

Così ho visto che l’acqua del fiume

Ha lo stesso colore del mare

E che ognuno ha il proprio sentiero per ritornare

E la paura se ne andrà

La paura se ne andrà

Of grootse dromen van vrienden die kunnen vliegen

Of herinneringen die branden, maar geen pijn meer doen

Of passages die bij toeval zijn gevonden en niet echt

En Marino komt niet terug

Marino komt niet terug

Dieper in je ogen kijken

Ik ontdekte waar je vijand was:

Verborgen om zijn laatste wonden te helen

En ik zag ook een lange glimlach

Wit als een wolk

Er is geen verschil, zie je

Tussen de ziel en de hemel

En de zee zal kalmeren

De zee zal kalmeren

Het zit in de hoge hoed

Ik heb mijn konijn niet meer gevonden

En mijn gedachten vliegen lichter

Dus ik zag dat het rivierwater

Het heeft dezelfde kleur als de zee

En dat iedereen zijn eigen pad heeft om terug te keren

En de angst zal verdwijnen

De angst zal verdwijnen