Стамбул - Сергей Осипенко

Катился диск неоновой луны

Над крышами изящных минаретов.

Манили прелести чужой страны,

Фрагментами загадочных сюжетов.

Клубился пряный дым от нергиле,

Беспечные туристы веселились.

В прозрачной легкой ароматной мгле

В одеждах белых дервиши кружились.

Спокойный, словно отрешенный, взгляд.

Мерцал на смуглой коже легкий глянец.

Одетые в диковинный наряд,

Они суфийский исполняли танец.

Изрядно разомлев от нергиле,

На шелковых подушках утопая,

Я сними, в транс войдя, блаженство рая

Впервые познавал здесь на земле.

Их танец был, как поклоненье;

Любви, Земле, Аллаху, Богу, Свету…

А для туристов — просто развлеченье,

За звонкую разменную монету.

De schijf van de neonmaan rolde

Boven de daken van sierlijke minaretten.

Wenkte de charmes van een vreemd land,

Fragmenten van mysterieuze verhalen.

De pittige rook van Nergile wervelde,

Onzorgvuldige toeristen hadden plezier.

In een transparante licht geurende waas

De derwisjen cirkelden in witte kleren rond.

Kalm, alsof afstandelijk, kijk.

Een lichte glans flikkerde op een donkere huid.

Gekleed in een bizarre outfit,

Ze voerden een soefi-dans uit.

Heel gefrustreerd door Nergile,

Verdrinken op zijden kussens,

Ik vertrek, in trance, de gelukzaligheid van het paradijs

Voor het eerst wist ik het hier op aarde.

Hun dans was als aanbidding;

Liefde, Aarde, Allah, God, Licht...

En voor toeristen - gewoon entertainment,

Voor een rinkelende verandering.