Absentees - Scrivener

Being raised upon the moors, in a house amid the gorse

Society would rarely greet us if we closed the doors

When father pulled us out of school, afraid disease would take us all

I know it made our education secluded

But for all the world I wouldn’t give it back

In autumn, 1845, I came upon, in your handwriting

A book of verse so wild and terse it took possession of me

And so a set of poetry in the pseudonyms of we three

Went to print, and like a flint sparked the flame of a dream

In fits of ink at a writing desk

We made our own worlds in a kingdom of words

And you were the spirit of a Joan of Arc, wuthering a private art

An absentee upon the heaths as the sky fell apart

And in the hour of your decline, no fear told upon your eye

The doctor came, was sent away, then descended a night

That eclipsed the dark night of the soul

And you were barely in your grave when another turn of fate

So cruel and clear, within a year took your sister away

She suffered long, complained to none, the self-denial of a nun

And stole away in supplication for alms of the sun

I don’t know any parallel I could call to mind

Or render to words like mine

Opgegroeid op de heide, in een huis te midden van gaspeldoorn

De maatschappij zou ons zelden begroeten als we de deuren zouden sluiten

Toen vader ons van school haalde, bang dat ziekte ons allemaal zou overnemen

Ik weet dat het ons onderwijs afgezonderd heeft gemaakt

Maar voor de hele wereld zou ik het niet teruggeven

In de herfst van 1845 kwam ik het tegen, in jouw handschrift

Een boek met verzen zo wild en bondig dat het bezit van me nam

En dus een reeks poëzie in de pseudoniemen van wij drieën

Ging om te drukken, en ontstak als een vuursteen de vlam van een droom

In inktvlagen aan een bureau

We hebben onze eigen wereld gemaakt in een koninkrijk van woorden

En jij was de geest van een Jeanne d'Arc, die een privékunst beoefende

Een afwezige op de heide terwijl de lucht uit elkaar viel

En in het uur van uw neergang, geen angst in uw oog

De dokter kwam, werd weggestuurd en ging toen een nacht naar beneden

Dat overschaduwde de donkere nacht van de ziel

En je was amper in je graf toen het noodlot opnieuw wendde

Zo wreed en duidelijk, nam je zus binnen een jaar weg

Ze leed lang, klaagde bij niemand, de zelfverloochening van een non

En sloop weg in smeekbede om aalmoezen van de zon

Ik ken geen enkele parallel die ik me kan herinneren

Of vertaal naar woorden zoals de mijne