Santa's Team - Sarantos

Santa’s Team

Author Unknown

My grandma taught me everything about Christmas.

I was just a kid.

I remember tearing across town on my bike to visit her on the day my big sister

dropped the bomb: «There is no Santa Claus,» jeered my sister.

«Even dummies know that!»

My grandma was not the gushy kind, never had been.

I fled to her that day because I knew she would be straight with me.

I knew Grandma always told the truth, and I knew that the truth always went

down a whole lot easier when swallowed with one of her world-famous cinnamon

buns.

Grandma was home, and the buns were still warm.

Between bites, I told her everything.

She was ready for me.

No Santa Claus!" she snorted. «Ridiculous!

Don’t believe it.

That rumor has been going around for years, and it makes me mad, plain mad.

Now, put on your coat, and let’s go.»

Go?

Go where, Grandma?" I asked.

I hadn’t even finished my second cinnamon bun.

Where" turned out to be Kerby’s General Store, the one store in town that had a

little bit of just about everything.

As we walked through its doors, Grandma handed me ten dollars.

That was a bundle in those days.

Take this money," she said, «and buy something for someone who needs it.

I’ll wait for you in the car.»

Then she turned and walked out of Kerby’s.

I was only eight years old.

I’d often gone shopping with my mother, but never had I shopped for anything

all by myself.

The store seemed big and crowded, full of people scrambling to finish their

Christmas shopping.

For a few moments I just stood there, confused, clutching that ten-dollar bill,

wondering what to buy, and who on earth to buy it for.

I thought of everybody I knew: my family, my friends, my neighbors,

the kids at school, the people who went to my church.

I was just about thought out, when I suddenly thought of Bobbie Decker.

He was a kid with bad breath and messy hair, and he sat right behind me in Mrs.

Pollock’s grade-two class.

Bobbie Decker didn’t have a coat.

I knew that because he never went out for recess during the winter.

His mother always wrote a note, telling the teacher that he had a cough;

but all we kids knew that Bobbie Decker didn’t have a cough, and he didn’t

have a coat.

I fingered the ten-dollar bill with growing excitement.

I would buy Bobbie Decker a coat.

I settled on a red corduroy one that had a hood to it.

It looked real warm, and he would like that.

I didn’t see a price tag, but ten dollars ought to buy anything.

I put the coat and my ten-dollar bill on the counter and pushed them toward the

lady behind it.

She looked at the coat, the money, and me.

«Is this a Christmas present for someone?»

she asked kindly.

«Yes,» I replied shyly.

«It's …

for Bobbie.

He’s in my class, and he doesn’t have a coat.»

The nice lady smiled at me.

I didn’t get any change, but she put the coat in a bag and wished me a Merry

Christmas.

That evening, Grandma helped me wrap the coat in Christmas paper and ribbons,

and write, «To Bobbie, From Santa Claus» on it …

Grandma said that Santa always insisted on secrecy.

Then she drove me over to Bobbie Decker’s house, explaining as we went that I

was now and forever officially one of Santa’s helpers.

Grandma parked down the street from Bobbie’s house, and she and I crept

noiselessly and hid in the bushes by his front walk.

Suddenly, Grandma gave me a nudge.

«All right, Santa Claus,» she whispered, «get going.»

I took a deep breath, dashed for his front door, threw the present down on his

step, pounded his doorbell twice and flew back to the safety of the bushes and

Grandma.

Together we waited breathlessly in the darkness for the front door to open.

Finally it did, and there stood Bobbie.

He looked down, looked around, picked up his present, took it inside and closed

the door.

Forty years haven’t dimmed the thrill of those moments spent shivering,

beside my grandma, in Bobbie Decker’s bushes.

That night, I realized that those awful rumors about Santa Claus were just what

Grandma said they were: Ridiculous!

Santa was alive and well …

AND WE WERE ON HIS TEAM!

Het team van de kerstman

Auteur onbekend

Mijn oma heeft me alles geleerd over Kerstmis.

Ik was nog maar een kind.

Ik herinner me dat ik op mijn fiets door de stad scheurde om haar te bezoeken op de dag dat mijn grote zus

liet de bom vallen: «De kerstman bestaat niet», hoonde mijn zus.

«Zelfs dummies weten dat!»

Mijn oma was niet van het gulle soort, nooit geweest.

Ik vluchtte die dag naar haar toe omdat ik wist dat ze eerlijk tegen me zou zijn.

Ik wist dat oma altijd de waarheid vertelde, en ik wist dat de waarheid altijd ging

een stuk gemakkelijker als het wordt ingeslikt met een van haar wereldberoemde kaneel

broodjes.

Oma was thuis en de broodjes waren nog warm.

Tussen de happen door vertelde ik haar alles.

Ze stond voor me klaar.

Geen kerstman!' snoof ze. 'Belachelijk!

Geloof het niet.

Dat gerucht gaat al jaren rond, en het maakt me gek, gewoon boos.

Trek nu je jas aan en laten we gaan.»

Gaan?

Waarheen, oma?" vroeg ik.

Ik had mijn tweede kaneelbroodje nog niet eens op.

Waar" Kerby's General Store bleek te zijn, de enige winkel in de stad die een

een beetje van zo ongeveer alles.

Toen we door de deuren liepen, gaf oma me tien dollar.

Dat was een bundel in die dagen.

Neem dit geld,' zei ze, 'en koop iets voor iemand die het nodig heeft.

Ik wacht op je in de auto.»

Toen draaide ze zich om en liep Kerby's uit.

Ik was pas acht jaar oud.

Ik was vaak met mijn moeder gaan winkelen, maar ik had nog nooit ergens voor gewinkeld

helemaal alleen.

De winkel leek groot en druk, vol met mensen die haastig hun eten afmaakten

Kerstinkopen doen.

Een paar ogenblikken stond ik daar, verward, met dat biljet van tien dollar vast,

zich afvragend wat te kopen, en voor wie in hemelsnaam om het te kopen.

Ik dacht aan iedereen die ik kende: mijn familie, mijn vrienden, mijn buren,

de kinderen op school, de mensen die naar mijn kerk gingen.

Ik was bijna doordacht, toen ik plotseling aan Bobbie Decker dacht.

Hij was een jongen met een slechte adem en warrig haar, en hij zat vlak achter me in Mrs.

Pollock's tweede klas.

Bobbie Decker had geen jas.

Ik wist dat omdat hij in de winter nooit op pauze ging.

Zijn moeder schreef altijd een briefje waarin ze de leraar vertelde dat hij hoestte;

maar wij kinderen wisten allemaal dat Bobbie Decker niet hoestte, en hij ook niet

een jas hebben.

Ik betastte het biljet van tien dollar met toenemende opwinding.

Ik zou een jas voor Bobbie Decker kopen.

Ik nam genoegen met een rode corduroy die een capuchon had.

Het zag er heel warm uit, en dat zou hij leuk vinden.

Ik zag geen prijskaartje, maar tien dollar zou alles moeten kopen.

Ik legde de jas en mijn biljet van tien dollar op de toonbank en duwde ze naar de

dame erachter.

Ze keek naar de jas, het geld en mij.

«Is dit een kerstcadeau voor iemand?»

vroeg ze vriendelijk.

'Ja,' antwoordde ik verlegen.

"Zijn …

voor Bobbie.

Hij zit in mijn klas en hij heeft geen jas.»

De aardige dame glimlachte naar me.

Ik kreeg geen wisselgeld, maar ze stopte de jas in een tas en wenste me een fijne dag.

Kerstmis.

Die avond hielp oma me de jas in kerstpapier en linten te wikkelen,

en schrijf er "Aan Bobbie, van de kerstman" op...

Oma zei dat de kerstman altijd aandrong op geheimhouding.

Toen reed ze me naar het huis van Bobbie Decker, terwijl ze uitlegde dat ik dat was

was nu en voor altijd officieel een van de helpers van de kerstman.

Oma parkeerde in de straat van Bobbie's huis en zij en ik slopen

geruisloos en verstopte zich in de struiken bij zijn voorpad.

Opeens gaf oma me een duwtje.

«Oké, Sinterklaas,» fluisterde ze, «aan de slag».

Ik haalde diep adem, rende naar zijn voordeur en gooide het cadeau op de zijne

stap, bonsde twee keer op zijn deurbel en vloog terug naar de veiligheid van de struiken en

Oma.

Samen wachtten we ademloos in het donker tot de voordeur openging.

Eindelijk gebeurde het, en daar stond Bobbie.

Hij keek naar beneden, keek rond, raapte zijn cadeau op, nam het mee naar binnen en deed het dicht

de deur.

Veertig jaar hebben de sensatie van die momenten van rillen niet gedempt,

naast mijn oma, in de struiken van Bobbie Decker.

Die avond realiseerde ik me dat die vreselijke geruchten over de kerstman precies waren wat

Oma zei dat ze waren: Belachelijk!

Sinterklaas was springlevend...

EN WIJ ZITTEN IN ZIJN TEAM!