Loba - Rozalén

Me estás enseñando a aullar, a apretar fuerte los dientes

A enseñar bien los colmillos, protegerme del camino

A salir en luna llena, a afilar las uñas viejas

A ser animal feroz que se defiende de su depredador

Me estás enseñando a aullar

A cuidar de mi manada con pasión y con lealtad

A ser fuerte y a ser valiente, cada vez que te oigo hablar

Siento el rifle ante mi pecho

Y tus ojos tienen ganas del gatillo apretar

Cuando más me mandes callar, más ganas tendré de hablar

Cuanto más me duela el golpe, con más rabia querré luchar

Que la historia nos enseña una y otra y otra vez más

Que el camino no es bala, ni el castigo ni el bozal

Y yo tuve el privilegio de nacer en libertad

Me estás enseñando a aullar, llevo el arma en mi garganta

Sale el salvaje a bailar, desempolvo mis instintos

Y aunque fui menospreciada, repudiada, pisoteada

Esta piel es un orgullo y del fruto de mi pecho nace una ciudad

Me estás enseñando a aullar, toda idea es respetable

Salvo si esta pone en jaque los derechos, libertades

Siempre y cuando un ser vivo no machaque a otro ser vivo

Soy el eco de la voz de los ancestros

Pide a gritos que no caiga en el olvido

Cuando más me mandes callar, más ganas tendré de hablar

Cuanto más me duela el golpe, con más rabia querré luchar

Que la historia nos enseña una y otra y otra vez más

Que el camino no es bala, ni el castigo ni el bozal

Que yo tuve el privilegio de nacer en libertad

No te queda más remedio que aprender a respetar

Je leert me te huilen, op mijn tanden te knarsen

Om de hoektanden goed te laten zien, bescherm me tegen de weg

Om met volle maan op pad te gaan, om oude nagels te slijpen

Een woest dier zijn dat zichzelf verdedigt tegen zijn roofdier

je leert me huilen

Met passie en loyaliteit voor mijn kudde zorgen

Om sterk en dapper te zijn, elke keer als ik je hoor spreken

Ik voel het geweer voor mijn borst

En je ogen voelen alsof je de trekker overhaalt

Hoe meer je me zegt te zwijgen, hoe meer ik wil praten

Hoe meer de klap me pijn doet, hoe bozer ik wil vechten

Die geschiedenis leert ons keer op keer

Dat de weg geen kogel is, noch de straf, noch de snuit

En ik had het voorrecht om in vrijheid geboren te worden

Je leert me huilen, ik heb het pistool tegen mijn keel

De wilde komt naar buiten om te dansen, ik stof mijn instincten af

En hoewel ik werd gekleineerd, verstoten, vertrapt

Deze huid is een trots en uit de vrucht van mijn borst is een stad geboren

Je leert me huilen, elk idee is respectabel

Behalve als het de rechten, vrijheden in toom houdt

Zolang een levend wezen een ander levend wezen niet verplettert

Ik ben de echo van de stem van de voorouders

Het schreeuwt dat het niet in de vergetelheid raakt

Hoe meer je me zegt te zwijgen, hoe meer ik wil praten

Hoe meer de klap me pijn doet, hoe bozer ik wil vechten

Die geschiedenis leert ons keer op keer

Dat de weg geen kogel is, noch de straf, noch de snuit

Dat ik het voorrecht had om in vrijheid geboren te worden

Je hebt geen andere keuze dan te leren respecteren