Levantate - Rozalén

Levántate frente al viento, embóbate con los colores del atardecer

Levántate y al rozar las hojas confunde quien acaricia a quien

Levántate que el frescor del verde del césped erice tu piel

Levántate siéntela, siéntete, gózala lala…

Y yo te imploro

Pa' que te adentres dentro tan dentro de mis adentros, que

Yo me llore cuando comprenda que no te valoro

Y en mi boca una espiga al palillo que endulce lo amargo

Y en los charcos maquillo mis fuerzas del oscuro barro

«Hago un llamamiento al sol y al viendo pa'

Que guíen los trazados de mi movimiento

Hago un llamamiento al sol

Y al viento pa' que escriban los renglones de los pensamientos.»

Que la luna al mirarse en el río sienta lo que te admiro

El cantar del jilguero, la nana que acune al niño

Al besarnos, mis cabellos las ramas del viejo olivo

El calor del fuego, la llama la fuerza la calma de mi camino oohh lara lara la.

«Hago un llamamiento al sol y al viendo pa'

Que guíen los trazados de mi movimiento

Hago un llamamiento al sol

Y al viento pa' que escriban los renglones de los pensamientos.»

x2

«Que las olas del mar sean curvas en mi cuerpo

Y el sendero de los ríos tracen mi destino» x2

Y tú que nos hablas de sensaciones perfectas

Y tú que nos hablas con sensaciones perfectas

Sta op voor de wind, laat je verblinden door de kleuren van de zonsondergang

Sta op en borstel de bladeren verwarren wie wie streelt

Sta op, laat de frisheid van het groene gras je huid borstelen

Sta op, voel het, voel het, geniet ervan lala...

En ik smeek je

Pa' dat je naar binnen gaat, zo in mij, dat

Ik huil als ik begrijp dat ik je niet waardeer

En in mijn mond een spijker op de tandenstoker die het bittere zoet maakt

En in de plassen verzin ik mijn krachten uit de donkere modder

«Ik doe een beroep op de zon en het zien van pa'

Die de paden van mijn beweging leiden

ik roep de zon aan

En tegen de wind, zodat ze de lijnen van hun gedachten kunnen schrijven.”

Moge de maan, als ze naar zichzelf in de rivier kijkt, voelen hoeveel ik je bewonder

Het lied van de distelvink, het slaapliedje dat het kind wiegt

Als we kussen, mijn haar de takken van de oude olijfboom

De hitte van het vuur, de vlam de kracht de rust van mijn pad oohh lara lara la.

«Ik doe een beroep op de zon en het zien van pa'

Die de paden van mijn beweging leiden

ik roep de zon aan

En tegen de wind, zodat ze de lijnen van hun gedachten kunnen schrijven.”

x2

"Mogen de golven van de zee in mijn lichaam worden gebogen"

En het pad van de rivieren traceren mijn lot» x2

En jij die met ons praat over perfecte sensaties

En jij die tot ons spreekt met perfecte sensaties