Justo - Rozalén

Calla, no remuevas la herida

Llora siempre en silencio

No levantes rencores que este pueblo es tan pequeño…

Eran otros tiempos

Calla, no remuevas la herida

Llora siempre en silencio

No levantes rencores que este pueblo es tan pequeño…

Eran otros tiempos

Todos le llamaban Justo

Justo de nombre y de acción

El mayor de cinco hermanos

Elegante, el más prudente

De un pueblito de la Sierra del Segura

Sastre y leñador de profesión

Se hablaba con la Ascensión, morenita, la de Amalio

De los pocos que leía

Estudiaba por las noches en los tres meses de invierno

Él cantaba por las calles, siempre alegre una canción

Al final del '38 son llamados a la guerra

La generación más joven, 'la quinta del biberón'

Se subieron al camión como si fuera una fiesta

Pero él fue el único que no volvió

Y ahora yo logro oírte cantar

Se dibuja tu rostro en la armonía de este lugar

Y ahora yo logro oírte cantar

Si no curas la herida duele, supura, no guarda paz

Tras trece días sin noticias

La alegría de un segundo

Llega una carta de vuelta

Otra de su compañero

«Fue una bala, nos leía el diario

Me quedé con su cuchara, la guerrera y el mechero»

La madre Llanos baja gritando por la cuesta:

«¡Canallas!

¡Me lo habéis matao!»

Sin una flor, sin un adiós

La única tumba la de su corazón

Pero ahora yo logro oírte cantar

Se dibuja tu rostro en la armonía de este lugar

Y ahora yo logro oírte cantar

Si no curas la herida duele, supura, no guarda paz

No guarda paz

No guarda paz

No guarda paz

No guarda paz

No guarda paz

No guarda paz

Quiéreme niña, quiéreme niña, quiéreme siempre

Quiéreme tanto, quiéreme tanto como te quiero

A cambio de esto yo te daré

La caña dulce, la dulce caña y el buen café

La caña dulce, la dulce caña y el buen café

Zwijg, verwijder de wond niet

Altijd in stilte huilen

Heb geen wrok omdat deze stad zo klein is...

Het waren andere tijden

Zwijg, verwijder de wond niet

Altijd in stilte huilen

Heb geen wrok omdat deze stad zo klein is...

Het waren andere tijden

Iedereen noemde hem Just

Gewoon in naam en in actie

De oudste van vijf broers

Elegant, de meest voorzichtige

Van een klein stadje in de Sierra del Segura

Kleermaker en houthakker van beroep

Ze spraken met Ascension, brunette, Amalio's

Van de weinige die ik lees

Ik studeerde 's nachts in de drie wintermaanden

Hij zong door de straten, altijd een vrolijk liedje

Eind '38 worden ze opgeroepen voor de oorlog

De jongste generatie, 'de vijfde van de fles'

Ze stapten in de vrachtwagen alsof het een feestje was

Maar hij was de enige die niet terugkwam

En nu kan ik je horen zingen

Je gezicht is getekend in de harmonie van deze plek

En nu kan ik je horen zingen

Als je de wond niet heelt, doet het pijn, ettert het, houdt het geen vrede

Na dertien dagen zonder nieuws

De vreugde van een seconde

Er komt een brief terug

Nog een van zijn partner

"Het was een kogel, hij las ons de krant voor"

Ik hield zijn lepel, de krijger en de aansteker»

Moeder Llanos komt schreeuwend de helling af:

“Jullie schurken!

Je hebt me gedood!"

Zonder bloem, zonder afscheid

Het enige graf is dat van zijn hart

Maar nu kan ik je horen zingen

Je gezicht is getekend in de harmonie van deze plek

En nu kan ik je horen zingen

Als je de wond niet heelt, doet het pijn, ettert het, houdt het geen vrede

houdt geen vrede

houdt geen vrede

houdt geen vrede

houdt geen vrede

houdt geen vrede

houdt geen vrede

Hou van me meisje, hou van me meisje, hou altijd van me

Hou zoveel van me, hou zoveel van me als ik van jou hou

In ruil hiervoor geef ik je

Zoet riet, zoet riet en goede koffie

Zoet riet, zoet riet en goede koffie