Alivio - Rozalén

Te duelen los ojos, sienten como se hinchan, toca remar;

Me balanceo en hilos de cocer, estoy a punto de caer;

Apuras el café, apartas el diario y te vas

Agarras calendarios y te mientes;

Y al romperlo pretendes al tiempo engañar…

Y te levantas, enciendes la luz y te parece que hiere;

Y te bañas y al caer el agua te parece que empapa de más

No estoy hecha para mi…

Y si vale la pena es por ti… //

Me oprimen el pecho, se entrecorta la respiración;

Lamo mi sudor, el mismo que recuerda que sigue latiendo el corazón

El día es hielo y sin embrago yo logro arder

Temo al alma, por su dictadura y cobardía que rompe al caer

Y me consumo al pensar en cómo y dónde estarás

Y me asfixio cuando pienso en lo que pudo ser y nunca será

Hasta el silencio se deja oír

Y si vale la pena es por ti… //

Je ogen doen pijn, ze voelen alsof ze opzwellen, het is tijd om te roeien;

Ik slinger aan kookdraden, ik sta op het punt te vallen;

Je schiet op met de koffie, legt de krant aan de kant en vertrekt

Je pakt kalenders en liegt tegen jezelf;

En als je het breekt, wil je de tijd bedriegen...

En je staat op, doet het licht aan en het lijkt pijn te doen;

En je neemt een bad en als het water valt, lijkt het je dat het te veel doorweekt is

Ik ben niet gemaakt voor mezelf...

En als het het waard is, komt het door jou... //

Ze drukken op mijn borst, mijn adem stokt;

Ik lik mijn zweet, dezelfde die zich herinnert dat het hart nog steeds klopt

De dag is ijs en toch slaag ik erin om te branden

Ik ben bang voor de ziel, voor zijn dictatuur en lafheid die breekt als hij valt

En ik ben verteerd door hoe en waar je zult zijn

En ik stik als ik denk aan wat had kunnen zijn en nooit zal zijn

Zelfs de stilte wordt gehoord

En als het het waard is, komt het door jou... //