Nightmare - Rotting Christ

Beyond inconceivable agony, to the dark tunnel of pain

I here your voice flickering, into the silent drop of rain

I here your cry of despair, the expectancy of escape

Please help me, help me, help me, get me out of here:

My words have been lost, my fright has brought

The unexpected, vision that shakes me My limbs have frozen, my hearts beats so strong

Am I dreaming?

How real the feeling?

Beyond the wall of truth I here myself crying

Searching for a exit on a foggy side of life

I need to find the line, I am forced to touch the sign

Where das salvation dwell?

My soul praises the light, surrounded by the night

My wishes perished, all hopes vanished

My body fades away, illusions painted in gray

Am I living or am I dreaming

Beyond the wall of truth I here myself crying

Searching for a exit on a foggy side of life

I need to find the line, I am forced to touch the sign

Before the dawn I am buried

Into the tunnel of death

I here your voice that begs

For an exit to escape

Before the dawn I am buried

Feeling so dull so plain

Your fate starts to fade

It’s time to face the flame

It’s time to face the flame

It’s time to face your dream drowned in pain

I stare and then stare again

There is no place just counting days

My hopes have been lost, my heart beats so strong

I am not dreaming, true is the feeling

Counting the time — so alone, expecting the inevitable

Shredding my wishes scatter my feelings

Beyond the wall of truth I here myself crying

Searching for a exit on a foggy side of life

I need to find the line, I am forced to touch the sign

Before the dawn I am buried

Into the tunnel of death

I here your voice that begs

For an exit to escape

Before the dawn I am buried

Feeling so dull so plain

Your fate starts to fade

It’s time to face the flame

Voorbij onvoorstelbare pijn, naar de donkere tunnel van pijn

Ik hier je stem flikkerend, in de stille druppel regen

Ik hier je kreet van wanhoop, de verwachting van ontsnapping

Help me, help me, help me, haal me hier weg:

Mijn woorden zijn verloren gegaan, mijn schrik heeft gebracht

Het onverwachte visioen dat me door elkaar schudt Mijn ledematen zijn bevroren, mijn hart klopt zo sterk

Ben ik aan het dromen?

Hoe echt het gevoel?

Voorbij de muur van de waarheid zit ik hier zelf te huilen

Op zoek naar een uitgang aan een mistige kant van het leven

Ik moet de lijn vinden, ik moet het bord aanraken

Waar woont de redding?

Mijn ziel prijst het licht, omringd door de nacht

Mijn wensen zijn vergaan, alle hoop is vervlogen

Mijn lichaam vervaagt, illusies geschilderd in grijs

Leef ik of droom ik?

Voorbij de muur van de waarheid zit ik hier zelf te huilen

Op zoek naar een uitgang aan een mistige kant van het leven

Ik moet de lijn vinden, ik moet het bord aanraken

Voor de dageraad ben ik begraven

In de tunnel van de dood

Ik hier je stem die smeekt

Voor een uitgang om te ontsnappen

Voor de dageraad ben ik begraven

Voel me zo saai zo gewoon

Je lot begint te vervagen

Het is tijd om de vlam onder ogen te zien

Het is tijd om de vlam onder ogen te zien

Het is tijd om je droom onder ogen te zien, verdronken in pijn

Ik staar en staar dan nog een keer

Er is geen plaats om alleen dagen te tellen

Mijn hoop is vervlogen, mijn hart klopt zo sterk

Ik droom niet, waar is het gevoel

De tijd tellen — zo alleen, het onvermijdelijke verwachtend

Het versnipperen van mijn wensen verstrooit mijn gevoelens

Voorbij de muur van de waarheid zit ik hier zelf te huilen

Op zoek naar een uitgang aan een mistige kant van het leven

Ik moet de lijn vinden, ik moet het bord aanraken

Voor de dageraad ben ik begraven

In de tunnel van de dood

Ik hier je stem die smeekt

Voor een uitgang om te ontsnappen

Voor de dageraad ben ik begraven

Voel me zo saai zo gewoon

Je lot begint te vervagen

Het is tijd om de vlam onder ogen te zien