Beatrice - Rick Barry

I once knew a girl named Beatrice who confided in me,

But she died every night in a recurring dream.

When she’d awake startled in a pool of her sweat she’d be so grateful and happy

just to be alive that she came to me and she swore an oath

she’d reach out to her loved ones and make sure that they know.

she won’t hide her love beneath a blanket of sadness

where only the darkest forms of beauty exist.

She says, I’m no damsel in distress

I’m no precious mistress to be rescued from the ruin

and if you can’t see that now I promise you’ll see it soon.

And I could be a holy man on top of a hill but in this life I’ve found that

it’s easier still to be the devil waiting in the shadow of the gutter

King of murderous lepers and unfaithful lovers

but my thirst won’t be quenched

drinking from that unholy breast,

it’s a path to regret and doom

and I can’t feel it now but I know I’ll feel it soon.

And when I wake with a call from my father,

he’s not trying to upset me,

he just wants me to try harder.

I tell him I will and sometimes I mean it

But he knows me too well so he never truly believes it

He says you’re gold in the ground, a falling tree with no one 'round.

You can make it kid, but it’s up to you.

And if you can’t see that now I know you will see it soon.

And Beatrice, my trembling hands present you no comfort.

The most I can offer is less than you deserve.

I will not follow too close behind since the path that you walk is far more

righeous than mine.

And that place where you are, between the morning star and Saturn’s sixth moon,

well, I can’t go there now but I promise I’ll be there soon.

Alone in the darkness I think of my mortality

It sends a chill up my spine and it becomes hard to breathe.

I think of a world without me,

an infinite empty abyss

and suddenly the thought of dying makes it so hard to live.

Sometimes I get so scared.

I just want it all to end.

But then I remember what Beatrice said and finally I understand.

Ik kende ooit een meisje genaamd Beatrice die me in vertrouwen nam,

Maar ze stierf elke nacht in een terugkerende droom.

Als ze geschrokken wakker werd in een plas van haar zweet, zou ze zo dankbaar en gelukkig zijn

gewoon om te leven dat ze naar me toe kwam en een eed zwoer

ze zou contact opnemen met haar dierbaren en ervoor zorgen dat ze het weten.

ze zal haar liefde niet verbergen onder een deken van verdriet

waar alleen de donkerste vormen van schoonheid bestaan.

Ze zegt: ik ben geen jonkvrouw in nood

Ik ben geen dierbare minnares om uit de ondergang te worden gered

en als je dat nu niet kunt zien, beloof ik je dat je het snel zult zien.

En ik zou een heilige man bovenop een heuvel kunnen zijn, maar in dit leven heb ik ontdekt dat

het is nog gemakkelijker om de duivel te zijn die wacht in de schaduw van de goot

Koning van moorddadige melaatsen en ontrouwe minnaars

maar mijn dorst zal niet worden gelest

drinkend van die onheilige borst,

het is een pad naar spijt en ondergang

en ik kan het nu niet voelen, maar ik weet dat ik het snel zal voelen.

En als ik wakker word met een telefoontje van mijn vader,

hij probeert me niet van streek te maken,

hij wil gewoon dat ik harder mijn best doe.

Ik zeg hem dat ik het zal doen en soms meen ik het

Maar hij kent me te goed, dus hij gelooft het nooit echt

Hij zegt dat je goud in de grond bent, een vallende boom waar niemand omheen is.

Je kunt het kind maken, maar het is aan jou.

En als je dat nu niet kunt zien, weet ik dat je het binnenkort zult zien.

En Beatrice, mijn trillende handen bieden je geen troost.

Het meeste dat ik kan bieden, is minder dan je verdient.

Ik zal niet te dicht achteraan volgen, aangezien het pad dat je bewandelt veel breder is

strenger dan de mijne.

En die plek waar je bent, tussen de morgenster en de zesde maan van Saturnus,

nou, ik kan er nu niet heen, maar ik beloof dat ik er snel zal zijn.

Alleen in de duisternis denk ik aan mijn sterfelijkheid

Het bezorgt mijn ruggengraat een koude rilling en het wordt moeilijk om te ademen.

Ik denk aan een wereld zonder mij,

een oneindige lege afgrond

en plotseling maakt de gedachte aan doodgaan het zo moeilijk om te leven.

Soms word ik zo bang.

Ik wil gewoon dat het allemaal stopt.

Maar dan herinner ik me wat Beatrice zei en eindelijk begrijp ik het.