Romance de Valentía - Raphael

Era muy poco en la vida

Tan poco, que nada era

Por no tener, no tenía

Ni madre que lo quisiera

Era un pobre aficionao

Que buscaba la ocasión

De dejar en un cerrao

Frente a un toro, el corazón

Romance de valentía

Escrito con luna blanca

Y gracia de Andalucía

En campos de Salamanca

Embiste, toro bonito

Embiste, por caridad

Morir se me importa un pito

Pues nadie me iba a llorar

Aquí no hay plaza, ni hombre

Ni traje tabaco y oro

Aquí hay un niño, muy hombre

Que está delante de un toro

En matarme no repares

Te concedo hasta el perdón

Y ya que no tengo madre

La macarena me ampare

Si me cuelgas de un pitón

Todas las noches saltaba

Sin miedo, la talanquera

Y a cara o cruz se jugaba

Al toro, la vida entera

Quizá fuera colorao

El bure que lo embistió

Y mordiendo su costao

Malherido lo dejó

Romance de valentía

Escrito con luna blanca

Y gracia de Andalucía

En campos de Salamanca

Adiós, plaza de Sevilla

Ya nunca me habrás de ver

Pisar tu arena amarilla

¡con tanto que los soñe!

Adiós, capote de seda

Que fuiste mi compañero

Morir en esta pelea

Es cosa de buen torero

Ya, vestido de alamares

No ha de verme la afición

Y como no tengo madre

La macarena me ampare

Y me de su bendición

Y alli quedó ante la fiera

Ninguno le vio caer

Nadie rezo, tan siquiera

Ni un padre nuestro por él

Por él ninguna serrana

Lloró de luto vestida

Por él ninguna campana

Dobló amaneciendo el día

Pero, en cambio, entre azucenas

Y entre velas enrizas

En San Gil, la macarena

Si que lloraba de pena

Por la muerte del chaval

Het was heel weinig in het leven

Zo weinig, dat er niets was

Omdat ik niet had, had ik niet

Noch moeder die het wilde

Hij was een arme fan

wie zocht de gelegenheid

Om te vertrekken in een cerrao

Geconfronteerd met een stier, het hart

romantiek van moed

geschreven met witte maan

En genade van Andalusië

In de velden van Salamanca

lading, mooie stier

Opladen, voor het goede doel

Ik geef er niets om om dood te gaan

Nou, niemand zou om me huilen

Hier is geen vierkant, noch man

Ik heb ook geen tabak en goud meegenomen

Hier is een jongen, erg man

wie staat er voor een stier?

Repareer niet door mij te doden

Ik verleen je zelfs vergeving

En aangezien ik geen moeder heb

De Macarena beschermt mij

Als je me aan een python hangt

elke nacht sprong ik

Zonder angst, de talanquera

En er werd kop of munt gespeeld

Aan de stier, het hele leven

Misschien was het gekleurd

De bure die hem ramde

En bijten in zijn costao

Zwaar gewond verliet hij hem

romantiek van moed

geschreven met witte maan

En genade van Andalusië

In de velden van Salamanca

Tot ziens, Plaza de Sevilla

Je zult me ​​nooit zien

op je gele zand stappen

Zolang ik van ze droom!

Vaarwel zijden cape

dat je mijn partner was

sterf in dit gevecht

Het is iets van een goede stierenvechter

Al, gekleed in kikkers

De fans mogen mij niet zien

En aangezien ik geen moeder heb

De Macarena beschermt mij

En geef me je zegen

En daar was hij voor het beest

niemand zag hem vallen

Niemand bad, zelfs niet

Niet een van onze vaders voor hem

Voor hem geen serrana

Ze huilde in rouw gekleed

Voor hem geen bel

De dag begon te dagen

Maar in plaats daarvan tussen lelies

En tussen kaarsen krul je

In San Gil, de macarena

Ja, hij huilde van verdriet

Voor de dood van de jongen