Put to Sea - Quil

leave the lovers at the door

they dont come around here anymore

try to hold themselves upright

sweaty palms and hearts like ice

drunken stares across the floor

i cant take it anymore

throw your cards into the fire

is it any wonder i’m so tired

but you keep it in line

oh you keep it in line

and you keep it behind

a gritted smile take your pills and alcohol

you’re not missing much at all

how the hell’d i get so high

stumbling out onto the wire

kiss me with your bitter mouth

lips like not fucking around

wake me up so we can fight

wake me up before i

look right through your bedroom wall

this isn’t what i want at all

take me down for having thoughts

hate me cause i think too much

bundle up the parts of me

a two for one identity

every face is all the same

we were raised to play the numbers game

but you keep it in line

you keep it line

but you keep it in line

you keep it line

how were they supposed to know

how were they supposed to know

if we dont speak anymore

if we dont speak anymore

tired eyes have said much more

what is it we’re waiting for

laat de geliefden aan de deur

ze komen hier niet meer

probeer zichzelf rechtop te houden

zweterige handpalmen en harten als ijs

dronken staart over de vloer

ik kan er niet meer tegen

gooi je kaarten in het vuur

is het een wonder dat ik zo moe ben

maar je houdt het in het gareel

oh je houdt het in het gareel

en je houdt het achter

een grijnzende glimlach neem je pillen en alcohol

je mist helemaal niet veel

hoe ben ik in godsnaam zo high geworden

strompelen op de draad

kus me met je bittere mond

lippen houden ervan om niet te neuken

maak me wakker zodat we kunnen vechten

maak me wakker voordat ik

kijk dwars door je slaapkamermuur

dit is helemaal niet wat ik wil

haal me neer omdat ik gedachten heb

haat me omdat ik te veel nadenk

bundel de delen van mij

een twee voor één identiteit

elk gezicht is allemaal hetzelfde

we zijn opgevoed om het getallenspel te spelen

maar je houdt het in het gareel

je houdt het bij het rechte eind

maar je houdt het in het gareel

je houdt het bij het rechte eind

hoe moesten ze dat weten

hoe moesten ze dat weten

als we niet meer praten

als we niet meer praten

vermoeide ogen hebben veel meer gezegd

waar wachten we op