Pour la vie - Patrick Bruel

On est partis, c'était fin juin

On s’est embrassé, serré la main

Un pour tous et tous pour un

Et puis, chacun a pris son train

On avait tous aussi peur

On s’est juré la main sur l’cœur

Qu’on s’reverrait avant dix ans

On s’est revus et maintenant

De temps en temps on s’invite

Même si souvent on s'évite

On s’dit bien sûr j’m’en souviens

Mais on s’rappelle de moins en moins

Ça nous a pas rendus amers

On sait bien qu’on peut rien n’y faire

C’est la vie

C’est la vie

C’est la vie qui nous change et qui dérang

Toutes nos grandes idées sur tout

C’st la vie

C’est la vie

C’est la vie qui décide qui nous file des rides

Au coin des yeux et du cœur

À quoi ça sert d’aller contre?

On perd son temps

Et quand on r’garde à nos montres

Tout à coup, on comprend

Y en a qui ont fait des enfants

Y en a d’autres qui ont dit j’attends

On a tous aimé les femmes

On s’est tous trouvés du charme

On est tous devenus quelqu’un

Dans son quartier ou plus loin

Bien sûr on s’est perdus de vue

Mais on n’appelle pas ça perdu

On s’est traités de tous les noms

On s’est tombés dans les bras

On n’a pas osé dire non

On a dit oui quand fallait pas

Ça nous a pas empêchés

De continuer à s’aimer

C’est la vie

C’est la vie

C’est la vie qui nous change et qui dérange

Toutes nos grandes idées sur tout

C’est la vie

C’est la vie

C’est la vie qui décide qui nous file des rides

Au coin des yeux et du cœur

Pas besoin de faire semblant

Ça sert à rien

Chaque jour qui passe on apprend

Qu’on peut jouer sans être comédien

A quoi ça sert d’aller contre

Ça sert à rien

Chaque jour qui passe on apprend

Qu’on suit tous le même chemin

We vertrokken, het was eind juni

We kusten, schudden elkaar de hand

Een voor allen en allen voor een

En toen nam iedereen zijn trein

We waren allemaal zo bang

We zwoeren hand op het hart

Dat we elkaar over tien jaar weer zouden zien

We hebben elkaar weer ontmoet en nu

Af en toe nodigen we elkaar uit

Ook al vermijden we elkaar vaak

We zeggen tegen onszelf natuurlijk weet ik het nog

Maar we herinneren ons steeds minder

Het maakte ons niet bitter

We weten dat we er niets aan kunnen doen

Zo is het leven

Zo is het leven

Het is het leven dat ons verandert en verstoort

Al onze grote ideeën over alles

Zo is het leven

Zo is het leven

Het is het leven dat beslist wie ons rimpels geeft

Rond de ogen en het hart

Wat heeft het voor zin om er tegen in te gaan?

We verspillen onze tijd

En als we naar onze horloges kijken

Opeens begrijpen we

Sommigen hebben kinderen gehad

Er zijn anderen die zeiden dat ik wacht

We hielden allemaal van vrouwen

We vonden allemaal charme

We zijn allemaal iemand geworden

In zijn buurt of verder

Natuurlijk zijn we elkaar uit het oog verloren

Maar dat noemen we niet verloren

We noemden elkaar namen

We vielen in elkaars armen

We durfden geen nee te zeggen

We zeiden ja terwijl we dat niet moesten doen

Dat hield ons niet tegen

Om van elkaar te blijven houden

Zo is het leven

Zo is het leven

Het is het leven dat ons verandert en verstoort

Al onze grote ideeën over alles

Zo is het leven

Zo is het leven

Het is het leven dat beslist wie ons rimpels geeft

Rond de ogen en het hart

Je hoeft niet te doen alsof

Het is zinloos

Elke dag die voorbijgaat leren we

Dat we kunnen spelen zonder acteur te zijn

Wat heeft het voor zin om tegen te gaan?

Het is zinloos

Elke dag die voorbijgaat leren we

We volgen allemaal hetzelfde pad